Azjatyckie tygrysy

Azjatyckie tygrysy
Polecane artykuły

Azjatyckie tygrysy – termin nadany krajom azjatyckim, które w latach 1960-1990 weszły na drogę szybkiego wzrostu ekonomicznego. Pierwotnie mianem tygrysów azjatyckich nazwano cztery państwa wschodnioazjatyckie, takie jak Korea Południowa, Singapur, Hongkong i Tajwan[1]. Te cztery państwa miały najszybszy wzrost PKB i szybszą industrializację niż jakiekolwiek inne państwa w regionie azjatyckim oraz są tygrysami „pierwszej generacji”. Pod koniec lat 80 na podobną ścieżkę rozwoju weszły też Wietnam, Indonezja, Malezja, Filipiny i Tajlandia. Są to „młode azjatyckie tygrysy” które są uznawane za tygrysów drugiej generacji[2].

Gospodarki tych państw były znacznie zniszczone przez wojny, wycofane pod względem technologicznym, zahartowane starymi technologiami przemysłowymi oraz pozbawione źródeł energii i zasobów naturalnych, w okresie trzydziestu lat zmieniły się w czołowych innowacyjnych i konkurencyjnych eksporterów i producentów świata[3].

Czynniki wzrostu

Takiemu znacznemu postępowi służyły różnego rodzaju złożone czynniki. Czynniki te miały charakter[4]:

  • Polityczny –aktywna polityka prorozwojowa, budowa technokratycznego aparatu państwowego;
  • Gospodarczy – pomóc ze strony krajów rozwiniętych;
  • Społeczny – historia tych państw, zdolność do wdrażania logiki państwa społeczności i narzucenie interesów;
  • Ówczesna polityka globalna.

Szczegółowa charakterystyka

Singapur poszedł drogą polityki proinwestycyjnej, która polegała na przyciągnięciu do kraju inwertorów zagranicznych. Taka polityka też się charakteryzowała dywersyfikacją industrialną oraz podwyższeniem poziomu technologicznego produkcji. Wiązało się to z podniesieniem jakości pracy i nieustannym rozwojem usług nowoczesnych.

Korea Południowa poszła drogą inwestowania w potężne korporacje państwowe, które promowały naukę i technikę oraz skupiały się na eksporcie. Państwo skupiło się na budowaniu i rozwoju infrastruktury. Szczególną uwagę przydzielono modernizacji procesów i produktów przemysłu krajowego.

Tajwan stworzył warunki dla rozwoju krajowych MŚP, też skupił się na przyciągnięciu zagranicznych inwestorów i rozwoju edukacji na poziomie państwowym.

Hongkong poświęcił znaczną uwagę wyjściu na rynki światowe i budowaniu profilu konkurencyjności państwa.

Każde państwo skoncentrowało się na stworzeniu długoterminowej strategii rozwojowej. Hongkong i Singapur przydzieliły określone terytoria jako platformy eksportowe dla holdingów i korporacji transnarodowych. Korea Południowa postawiła na rozwój innowacji takich jak przemysł mikroelektroniki i elektroniki użytkowej. W Tajwanie szczególnie się skupiono na przemysłu odzieżowym i tekstylnym, ale też na sprzęcie komputerowym wąskiego profilu[5].

Każde państwo z czołowej czwórki też się skupiło na polepszeniu warunków życia społeczeństw. Ułatwieniu dostępności głównie uległy sektory edukacji i służby zdrowia. Zwiększono zakres świadczeń społecznych oraz podjęte odpowiednie kroki do zmniejszenia nierówności społeczeństw[6].

Przypisy

  1. Wankel 2009, s. 78
  2. Kim 1998, s.34-36
  3. Zeszyty Naukowe Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w Zielonej Górze 2017, s.126
  4. Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu 2013, s. 460
  5. Castells 2009, s.91-94
  6. Castells 2009, s.111-112

Bibliografia

Autor: Viktoriia Prykhidko