Centrum badawczo-rozwojowe

Centrum badawczo-rozwojowe
Polecane artykuły


Centrum badawczo-rozwojowe to instytucja zajmująca się badaniem i rozwojem różnych technologi oraz innych dziedzin nauk.

Jak podaje tekst ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, status centrum badawczo-rozwojowego może uzyskać przedsiębiorca, który:

  • osiągną przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy co najmniej o równowartości kwoty określonej w przepisach o rachunkowości jako minimalny przychód netto ze sprzedaży,
  • osiągną przychody netto ze sprzedaży własnych usług badawczo-rozwojowych w rozumieniu przepisów w sprawie polskiej klasyfikacji wyrobów i usług, które stanowią co najmniej 20% przychodów wyżej określonych.[1]

Centra badawczo-rozwojowe wspierają krajowy system innowacji, który obejmuje instytucje, które zajmują się tworzeniem od podstaw, oraz instytucje wspierające tworzenie. Warto zwrócić uwagę, iż nowe rozwiązania naukowców, zatrudnionych w tych sektorach, powinny być najbardziej pożądane i wykorzystane przez przedsiębiorstwa produkcyjne, w celu projektowania nowych, ulepszonych wyrobów.[2]

Zarys historyczny sektora badawczo-rozwojowego w Polsce

Pierwszym krokiem w rozwoju polskiej gospodarki było uchwalenie ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych w roku 1985. Można było odczuć efekt prac jakie podjęli naukowcy w tym sektorze, już w latach powojennych, kiedy to w ramach odbudowy kraju, a zwłaszcza państwowego przemysłu, zostały one powołane jako zaplecze innowacyjno-technologiczne. Jednak największy rozkwit nastąpił w latach 60. i 70. XX wieku, który wiązał się z powstaniem zjednoczeń przemysłowych, które przyczyniły się do utworzenia ośrodków badawczo-rozwojowych oraz centralnych laboratoriów.[3]

Od kilkunastu lat zwraca się uwagę na konieczność tworzenia klimatu sprzyjającego rozwojowi przedsiębiorczości oraz zmniejszeniu dystansu w rozwoju technologicznym jaki dzieli polskie firmy w stosunku do ich odpowiedników z krajów UE. Pomija się jednak kluczowy aspekt, iż prócz wielkości środków przeznaczonych na sferę badawczo-rozwojową niezmiernie ważne są uwarunkowania prawne funkcjonowania podmiotów prowadzących prace badawcze i rozwojowe.[4]

Zalety i wady funkcjonowania centrów badawczo-rozwojowych

Powstanie centrów badawczo-rozwojowych miało przynieść więcej korzyści i być bardziej efektywniejsze od istniejących od wielu lat jednostek badawczo-rozwojowych. Korzyści jakie płyną z posiadania statusu centrum badawczo-rozwojowego to m.in.

  • możliwość należenia do grona jednostek naukowych, dzięki której można ubiegać się o środki finansowe w celu przeprowadzenia badań,
  • możliwość zwolnienia z podatków od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego,
  • posiadanie statusu tworzy przewagę konkurencyjną nad spółkami nieposiadającymi takiego statusu.

Natomiast podstawową barierą posiadania tego statusu jest fakt, iż do przychodów ze sprzedaży własnych usług badawczo-rozwojowych nie zalicza się przychodów z usług badawczo-rozwojowych o charakterze dotacyjnym.[5]

Przypisy

  1. Ustawa o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (2008), Dz.U. nr 116, poz. 730, s. 14
  2. Łącka I. (2009). Warunki skutecznej współpracy pomiędzy nauką a przedsiębiorstwami, Praca zbiorowa pod red. Mieczysława Bąka i Przemysława Kulawczuka, s. 128
  3. Łobejko S. (2008). Stan i tendencje rozwojowe sektora jednostek badawczo-rozwojowych w Polsce, Wydawnictwo Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, s. 9
  4. Kruczek T. (2010). Rola i miejsce spółek posiadających status centrów badawczo-rozwojowych w gospodarce narodowej, "Szybkobieżne Pojazdy Gąsienicowe” nr 2, s. 1
  5. Kruczek T. (2010). Rola i miejsce spółek posiadających status centrów badawczo-rozwojowych w gospodarce narodowej, "Szybkobieżne Pojazdy Gąsienicowe” nr 2, s. 2

Bibliografia

Autor: Barbara Michalec