Klasyfikacja środków trwałych

Klasyfikacja środków trwałych
Polecane artykuły

Klasyfikacja środków trwałych jest definiowana zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) jako "usystematyzowany wykaz środków trwałych (obiektów) służących do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych"[1].

Środki trwałe

Defioniowane są jako: "kompletne, zdatne do użytku rzeczowe składniki majątku trwałego i zrównane z nimi o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym od 1 roku, przeznaczone na potrzeby jednostki" [2].

Cechy jakie wykazują środki trwałe [3]:

  • pełnią rolę tzw. środków pracy,
  • cechuje je stopniowe zużycie w wielu cyklach produkcyjnych,
  • zachowują pierwotną postać,
  • okres użytkowania środków trwałych przekracza jeden rok obrotowy,
  • cechuje je niska płynność i elastyczność.

Klasyfikacja środków trwałych

Prawnie uznaną jednostką ewidencyjną w KŚT jest pojedynczy obiekt majątku trwałego, który w procesie produkcji lub świadczenia przez podmiot usług pełni określone funkcje. Funkcje te są podstawą wydzielenia 4 głównych zbiorów środków trwałych, na które składają się[1]:

  • nieruchomości,
  • maszyny, urządzenia techniczne, przyrządy i narzędzia oraz inne ruchomości i wyposażenie,
  • środki transportu
  • inwentarz żywy.

Opierając się na powyższym podziale stworzono klasyfikację dziesięciu jednocyfrowych grup środków trwałych [1]:

0 Grunty

1 Budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego

2 Obiekty inżynierii lądowej i wodnej

3 Kotły i maszyny energetyczne

4 Maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego stosowania

5 Maszyny, urządzenia i aparaty specjalistyczne

6 Urządzenia techniczne

7 Środki transportu

8 Narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie, gdzie indziej nie sklasyfikowane

9 Inwentarz żywy

Wskazane w klasyfikacji grupy środków trwałych ulegają dalszemu podziałowi. Na drugim szczeblu dzielą się na podgrupy, opatrzone dwucyfrowym symbolem. Trzeciemu szczeblowi podziału przedstawiający rodzaje środków trwałych przyporządkowano odpowiednie symbole trzycyfrowe.

Podstawa prawna

Aktem prawnym regulującym kwestie związane z klasyfikacją środków trwałych jest Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych], Dz. U. 2016 poz. 1864.

Z kolei zakresy rzeczowe środków trwałych sklasyfikowanych w poszczególnych grupach regulują takie akty prawne, jak [1]:

  • grupa 0: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034),
  • grupa 1 i 2: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. poz. 1316, z późn. zm.) oraz Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676),
  • grupy 3-9: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676), przy czym powiązania między PKWiU a KŚT mają w pewnym zakresie orientacyjny charakter, przypisane w klasyfikacji środków trwałych symbole wskazują jedynie charakter przyporządkowania do określonej grupy.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, Dz.U. 2016 poz. 1864
  2. Truś T., Januła E. (2010),Ekonomika Logistyki, Difin, Warszawa, s.21.
  3. Babuśka E. (2015), Rzeczowe aktywa trwałe jako element sprawozdania finansowego w polskim i międzynarodowym prawie bilansowym, Wydawnictwo Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, Kraków, s.2-3.

Bibliografia

Autor: Sylwia Zych

Uwaga.png

Treść tego artykułu została oparta na aktach prawnych.

Zwróć uwagę, że niektóre akty prawne mogły ulec zmianie od czasu publikacji tego tekstu.