Teoria preferencji podatkowych

Z Encyklopedia Zarządzania
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teoria preferencji podatkowych jest jedną z głównych teorii dotyczących polityki dywidend. Została stworzona przez R.H. Litzenbergera oraz K. Ramaswamy. Teoria ta głosi, że ze względu na różnice w opodatkowaniu inwestorzy wolą, aby spółka zatrzymywała wypracowane przez siebie zyski. W związku z tym są skłonni zapłacić więcej za akcje tych przedsiębiorstw, które decydują się na wypłatę stosunkowo niewielkiej dywidendy i zatrzymanie reszty zysku niż za akcje spółek wypłacających wysokie dywidendy.

Korzyści płynące z tego typu zachowania wynikają z dwóch faktów:

  1. różnic w stopach podatkowych dochodów z dywidend i dochodów kapitałowych
  2. różnymi terminami płatności podatku od dywidendy i podatku od dochodów kapitałowych.

Autorzy na podstawie rynku amerykańskiego przed 1986r. pokazali, że stopy podatkowe mogą wpływać na preferencje inwestorów. W tamtym okresie podatek od dywidend wynosił w USA nawet 50%, podczas gdy maksymalna stawka dla zysków kapitałowych wynosiła jedynie 20%.

Ponadto podatek od dywidendy płatny jest z reguły w momencie jej otrzymania, natomiast podatek od zysków kapitałowych naliczany jest dopiero w momencie zbycia akcji. Ponieważ pieniądz zmienia swoją wartość w czasie to podatek od zysków kapitałowych zapłacony w przyszłości stanowi dla inwestora mniejsze obciążenie niż podatek od dywidendy zapłacony od razu.

Teoria ta wykazuje, iż inwestorzy wolą akcje spółek zatrzymujących zyski, przez co im większy udział dywidendy w zysku netto tym wyższy koszt kapitału własnego i tym niższa rynkowa cena akcji.

Teoria ta zaliczana jest do grupy radykalnej, która utrzymuje, że konsekwencją wzrostu wypłacanej dywidendy jest spadek kursu akcji danej spółki.

Przykład

Dwie firmy, A i B, są takie same pod każdym względem z wyjątkiem prowadzonej polityki dywidend. Zysk netto w obu firmach wynosi 2000 zł. Firma A zatrzymuje całość zysku wypracowanego przez przedsiębiorstwo natomiast firma B wypłaca całość zysku w postaci dywidendy. Zakładamy, że podatek dochodowy dla akcjonariuszy firmy A wynosi 20%, natomiast podatek od dywidendy dla akcjonariuszy firmy B wynosi 30%. Oczekiwana stopa zwrotu na kapitale własnym po opodatkowaniu jest identyczna dla obu firm i wynosi 10%.

Wyszczególnienie Firma A Firma B
Wskaźnik wypłacanej dywidendy 0% 100%
Wpływy dla akcjonariuszy 2000 2000
Wpływy po opodatkowaniu 1600 1400
Oczekiwany zwrot na kapitale własnym 10% 10%
Rynkowa wartość kapitału własnego 16000 14000

W przykładzie widać, że rynkowa wartość kapitału własnego przedsiębiorstwa A nie wypłacającego dywidendy jest wyższa niż przedsiębiorstwa B, które całość zysków wypłaca w formie dywidendy.

Bibliografia

  • Teresa Jajuga, Tomasz Słoński, Finanse spółek - długoterminowe decyzje inwestycyjne i finansowe, Wydawnictwo AE we Wrocławiu, Wrocław 1998, s. 287-289
  • Zarządzanie finansami przedsiębiorstw, pod red. Piotra Karpusia, Wydawnictwo Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2006, s. 398-399

Autor: Michał Pilarczyk