Teoria portfela

Teoria portfela
Polecane artykuły

Teoria portfelowa została sformułowana przez Harriego Markowitza w 1952 r. jako rozwinięcie teorii alokacji środków pieniężnych w warunkach niepewności, która zajmowała się wyborem najlepszej inwestycji w zależności od spodziewanego potem zysku i ryzyka.

Analiza portfelowa metodą Markowitza pozwala na wyznaczenie tzw. efektywnego portfela inwestycyjnego, który pozwala w sposób bardzo prawdopodobny na wyznaczenie portfela spółek, w przypadku których inwestowanie powinno być opłacalne.

Nowoczesna teoria portfela (modern portfolio theory, MPT) przyjmuje następujące założenia:

  1. Inwestor ma wyobrażenie oczekiwanej stopy zwrotu jako funkcji normalnego rozkładu możliwych stóp zwrotu oraz zawsze wybiera wyższe stopy zwrotu.
  2. Inwestor uważa ryzyko za pozytywną funkcję rozmiaru oczekiwanej stopy zwrotu i wybiera mniejsze ryzyko.
  3. Decyzje inwestycyjne inwestora zależą od ryzyka i stopy zwrotu.

Podsumowując powyższe założenia, inwestorzy w przypadku teorii portfela myślą racjonalnie i są nastawieni na jak najwyższe zyski z danej inwestycji. Metoda ta oferuje zatem inwestorom pewien sposób na dywersyfikację, która ma za zadanie przygotowanie takiego portfela akcji, których ryzyko i stopy zwrotu mogą zostać zaktualizowane. W teorii tej zatem brany jest także pod uwagę czynnik czasu.

Zadaniem metody portfelowej nie jest rozproszenie ryzyka na różne sektory przemysłowe i handlowe. Tak samo nie jest najlepszym rozwiązaniem rozkładanie udziałów w każdy sektor. Sedno sprawy tkwi w określeniu działań zdeterminowanych przez kowariancję między każdą parą udziałów akcji w portfelu.

Zastosowanie

Teoria portfela pozwala na dokonanie aktualnej wyceny preferencji rynkowej. Na podstawie danych z przeszłości odnośnie kształtowania się stóp procentowych inwestycji w wybrane akcje, jest bardzo możliwe wychwycenie takiego portfela z akcji, które umożliwią w przyszłości wysokie stopy procentowe przy zachowaniu niewielkiego ryzyka. Tak więc można uznać, iż analiza Markowitza przeprowadzana jest na podstawie stóp procentowych, które kształtowały się w przeszłości. Dlatego też stopę zwrotu w danym okresie można wyznaczyć poprzez wyliczenie średniej arytmetycznej\[R_i= \frac{1}{N}\ \sum_{t=1}^N R_i (t)\]

gdzie:

N- ilość stóp zwrotu w przeszłości

\(R_i (t)\) - stopa zwrotu i-tej akcji w okresie t.

Bibliografia

  • Pomykowska B., Pomykowski P. Analiza finansowa przedsiębiorstwa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, s. 255-257
  • Jajuga K., Jajuga T., Inwestycje, Wydawnictwo PWN, Warszawa 1996, rozdz. 6.2-6.3
  • Bernstein P.L., Intelektualna historia Wall Street, Wig Press, Warszawa 1998, s. 62
  • Tarczyński W., Mojsiewicz M., Zarządzanie ryzykiem, PWE, Warszawa 2001, s. 78

Autor: Beata Banaś