Technika delficka

Technika delficka
Polecane artykuły

Technika delficka zwana także metodą ekspertów zaliczana jest do metod heurystycznych. Została opracowana przez Helmera wraz z jego współpracownikami. Metodę delficką wykorzystuje się do złożonych problemów, których pomiar ilościowy jest trudny i niemożliwy. Mogą one dotyczyć problemów przyrodniczych, technicznych społecznych lub ekonomicznych. Dzięki tej metodzie możemy prognozować przyszłe zjawiska. W metodzie tej wykorzystuje się formę pośrednią wyrażania opinii przez ekspertów. Eksperci mają za zadanie odpowiadanie na pytania, które są zawarte w specjalnych kwestionariuszach, które zawierają omawiany problem. Jedną z zasad doboru ekspertów jest ich różnorodność pod względem wykształcenia i praktyki zawodowej, są oni z różnych dziedzin wiedzy i specjalności naukowych. Pod uwagę bierze się cechy osobowości takie jak: zdolność do konfrontacji z poglądami innych i samodzielność myślenia.

Kwestionariusze są kierowane do specjalistów, którzy wyrażają opinię na temat problemu i odpowiadają pisemnie na pytania dodatkowe. Dzięki udzielonym odpowiedziom następuje kolejny etap, czyli sprecyzowanie problemu i sposobu jego rozwiązania. Wyniki są następnie przedstawiane ekspertom razem z listą anonimowych uwag i uzasadnieniem propozycji. Eksperci rozważają problem jeszcze w czterech rundach, podczas których dochodzą wspólnie do propozycji rozwiązania problemu.

Metoda delficka wykorzystuje techniki analityczne o charakterze statycznym. Omawiana metoda jest wykorzystywana do rozwiązywania problemów techniczno-organizacyjnych. Np.: rozmieszczenie sieci handlowych.

Istota postępowania w metodzie delfickiej

  1. Stawianie ekspertom pytań przez kierownika badań.
  2. Oddziaływanie ekspertów na siebie w toku badania (interakcje między sobą).
  3. Podanie ekspertom wyników z poprzedniego podejścia (badania).
  4. Przeplatanie się w badaniu pytań i informowania ekspertów dzięki czemu mogą oni weryfikować swoje poprzednie opinie.
  5. Uzyskanie wyników badań w toku procesu badawczego.

Kierownik lub organizator badania to osoba, która jest animatorem badania, stawia pytania ekspertom i kieruje ich dyskusją. Odpowiada on także za przestrzeganie procedur badania. Dodatkowo występuje także zespół osób, który wspomaga kierownika w przebiegu badania.

Zalety metody delfickiej

  • Niezależność opinii ekspertów
  • Anonimowość wypowiadanych sądów
  • Wieloetapowość postępowania
  • Uzgadnianie i sumowanie opinii osób kompetentnych
  • Brak narzucania swojego zdania przez dominantów innym osobom z grupy
  • Brak występowania niechęci do wyrażania własnego zdania
  • Wyniki uzyskane na podstawie opinii specjalistów

Wady metody delfickiej

  • konieczność angażowania dużej liczby osób
  • czasochłonność
  • brak bezpośredniej wymiany poglądów między ekspertami
  • trudności w doborze odpowiednich osób
  • małe angażowanie ekspertów, jeśli nie są zaznajomieni z problemem

Etapy postępowania w metodzie delfickiej

  1. Zdefiniowanie problemu – prowadzący badanie ze swoim zespołem formułuje pytania do ekspertów, ważne aby były one jednoznaczne i wnikliwe.
  2. Odpowiedzi ekspertów – eksperci odpowiadają na pytania z podaniem argumentacji.
  3. Przedstawienie ekspertom zbiorczych zestawień odpowiedzi z argumentami bez ujawnienia autorów.
  4. Ponowne przekazanie tych samych pytań ekspertom i ponowne odpowiedzi na nie (potwierdzenie lub skorygowanie swojej odpowiedzi).
  5. Odpowiedzi ekspertów, mając na uwadze wypowiedź innych ekspertów.
  6. Przedstawienie ekspertom odpowiedzi i ponowne odpowiadanie na te same pytania.
  7. Jeżeli jest zgodność poglądów to prezentacja wyników.

Bibliografia

Autor: Barbara Krawczyk, Paulina Habrzyk