Metody poprawiania błędów w dowodach księgowych

Metody poprawiania błędów w dowodach księgowych
Polecane artykuły


Metody poprawiania błędów w dowodach księgowych są to procedury, które należy stosować dokonując korekty błędów księgowych wynikających głównie z nieprawidłowych, opóźnionych oraz niedokonanych zapisów księgowych.

Błędy księgowe mogą występować na każdym poziomie księgowości - od błędów wynikających z dokumentacji pierwotnej, wtórnej lub inwentaryzacji, aż po po sporządzanie zestawień pomocniczych i kontrolnych. Błędy występujące w ewidencji księgowej prowadzą do wypaczenia rzeczywistego obrazu jednostki gospodarczej, dlatego każdy błąd który powstał w księgach rachunkowych powinien zostać wyeliminowany. (E. Maćkowiak 2015, s. 5)

Dowód księgowy jest dokumentem potwierdzającym dokonanie operacji gospodarczej w danym miejscu i czasie. Podstawowym zadaniem wszystkich dowodów księgowych jest ujęcie zaistniałych operacji gospodarczych.

Dowód księgowy powinien być rzetelny, wolny od przeróbek oraz kompletny, zawierający, co najmniej:

  • określenie rodzaju dowodu i jego numer identyfikacyjny
  • określenie nazwy i adresów stron dokonujących operacji gospodarczej
  • opis operacji i jej wartość, jeżeli to możliwe
  • datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą — także datę sporządzenia dowodu
  • podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki majątkowe
  • wskazanie miejsca księgowania dowodu w urządzeniach księgowych oraz — jeżeli nie wynika to z techniki dokonywania zapisów - sposobu ujęcia dowodu na kontach wraz z podpisem osoby odpowiedzialnej za zakwalifikowanie dowodu do ujęcia w księgach

(Z. Wilimowska 2003, s. 13-14)

Wymagania dla dokumentów księgowych według prawa

Zgodnie z ustawą o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (tj. Dz. U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 z późniejszymi zmianami) dowody księgowe powinny być rzetelne. Oznacza to, iż muszą:

  • być kompletne i bezbłędnie sporządzone,
  • odzwierciedlać rzeczywisty przebieg operacji gospodarczej, której dotyczą,
  • zawierać dane takie jak: rodzaj i nr dowodu, określenie stron dokonujących operacji gospodarczej, opis operacji oraz jej wartość, datę operacji gospodarczej, datę wystawienia dowodu, podpis wystawcy i odbiorcy, stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dokumentu do ujęcia w księgach rachunkowych.

Poprawianie błędów

Metoda poprawiania błędów księgowych zależy od momentu, w którym ten błąd zostanie zauważony i od techniki poprawiania, która jest stosowana.

Jeżeli stosowana jest technika ręczna, a błąd zostanie zauważony przed zamknięciem miesiąca, to można zastosować tzw. korektę. Błędny zapis trzeba podkreślić (powinien pozostać czytelny), a obok dokonać zapisu poprawnego wraz z datą i podpisem osoby poprawiającej.

Jeżeli stosowana jest technika komputerowa, a błąd zostanie zauważony po zamknięciu miesiąca, to w celu poprawy błędu stosuje się tzw. storno. Wyróżnia się dwa rodzaje storna:

  • storno czarne - polega to na tym, że błędny zapis powtarza się po przeciwnych stronach kont, na których są błędy (używamy liczb dodatnich), a następnie księguje poprawnie
  • storno czerwone – polega o na tym, że zapis błędny powtarza się kolorem czerwonym, oznaczającym liczby ujemne (w technice komputerowej stosuje się liczby ujemne) po tej stronie, na której wystąpił błąd, a następnie księguje się w sposób prawidłowy

(A. Rudzińska 2005, s. 33)

W dowodach zewnętrznych korygowanie błędów polega na odesłaniu kontrahentowi dokumentu prostującego (jeżeli ustawa np. VAT nie stanowi inaczej).

W dowodach wewnętrznych korygowanie błędów polega na czytelnym skreśleniu i poprawieniu błędnej treści lub kwoty wraz z datą i podpisem (nie można poprawiać pojedynczych cyfr lub liter). (Z. Wilimowska 2003, s. 14)

Niedopuszczalne jest dokonywanie jakichkolwiek przeróbek i wymazywanie w dowodach księgowych. W żadnym wypadku nie należy używać korektorów.

Bibliografia

  • Dziuba-Burczyk A. (2003) Podstawy rachunkowości w świetle międzynarodowych standardów, Krakowskie Towarzystwo Edukacyjne sp. z o.o., Kraków
  • Maćkowiak E. (2015) Rachunkowość kreatywna a rachunkowość agresywna - próby poprawy wyniku finansowego jednostki gospodarczej, Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego nr 855
  • Matusiewicz J., Matusiewicz P. (1997) Rachunkowość od podstaw w świetle ustawy o rachunkowości, Finanse- Servis Zespół Doradców Finansowo- Księgowych sp. z o.o., Warszawa
  • Rudzińska A. (2005) Prowadzenie ksiąg rachunkowych Poradnik dla ucznia, Instytut Technologii Eksploatacji – Państwowy Instytut Badawczy, Radom
  • Ustawa o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz.694: zmiany: Dz. U. z 2003 r. nr 139 poz. 1324, nr 60 poz. 535, nr 124 poz. 1152, nr 229 poz. 2276; Dz. U. z 2004 r. nr 96 poz.959, nr 146 poz. 1546, nr 145 poz. 153, nr 213 poz. 2155; Dz. U. z 2005 r. nr 10 poz. 66, nr 184 poz. 1539, nr 267 poz. 2252)
  • Wilimowska Z., Wilimowski M., Seretna D. (2003) Wybrane zagadnienia rachunkowości i finansów, Oficyna Wydawnicza Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nysie, Nysa

Autor: Agnieszka Owsianka, Monika Sulik

Uwaga.png

Treść tego artykułu została oparta na aktach prawnych.

Zwróć uwagę, że niektóre akty prawne mogły ulec zmianie od czasu publikacji tego tekstu.