Hipoteza płacy realnej

Hipoteza płacy realnej
Polecane artykuły

Hipoteza płacy realnej wysnuta została przez skrajnych keynsistów, głosi, że brak elastyczności płacy realnej prowadzi do nadwyżki podaży na rynku pracy. Ta grupa przymusowo bezrobotnych w każdej chwili może zostać zatrudniona w przypadku wzrostu popytu.

Natomiast doskonała elastyczność płacy realnej powoduje nadwyżkę popytu na rynku pracy, a co za tym idzie małe bezrobocie. Jednakże istnienie bezrobocia, jest wymuszone rotacją pracowników i innym czynnikami, które wpływają na poziom stopy bezrobocia naturalnego.

W praktyce płace nominalne nie dostosowują się od razu do zmian poziomu cen, spowodowane jest to dłuższymi umowami o pracę oraz niechęcią do podwyższania płac nominalnych przez pracodawców. W takiej sytuacji, istnieje większa grupa ludzi niezadowolonych z otrzymywanego wynagrodzenia, zwiększa się ilość osób bezrobotnych, chętnych do podjęcia pracy, ale przy wyższych płacach nominalnych.

Na poziom płacy realnej oddziałuje z jednej strony poziom cen (zysk przedsiębiorstwa jest większy, ale pracownik domaga się podwyżki), a z drugiej strony wysokość płacy nominalnej; im wyższa płaca nominalna, tym wyższe koszty produkcji, które wymuszają podnoszenie poziomu cen. W praktyce poziom cen zwiększa się nieustannie, a za nim podąża płaca nominalna. Płaca realna pozostaje tym samym w dłuższym okresie na podobnym poziomie.

Bibliografia

  • R. Hall, J. Taylor, Makroekonomia. PWN. Warszawa 2004
  • D. Belg, Makroekonomia. Warszawa 2003

Autor: Liwiusz Misiaszek