Autonomia

Z Encyklopedia Zarządzania
Skocz do: nawigacja, szukaj

Autonomia odnosi się do "niezależnych działań podejmowanych przez jednostkę lub zespól zmierzających do tworzenia pomysłów, wizji i ich realizacji. Oznacza ona możliwość i chęć samokierowania w podążaniu za szansami. W kontekście organizacyjnym autonomia odnosi się do działań podejmowanych niezależnie od ograniczeń organizacyjnych. Jeżeli nawet czynniki takie jak dostępność zasobów, działania konkurentów, wewnętrzne względy organizacyjne mogą zmienić kurs inicjatywy nowego przedsięwzięcia, nie są wystarczające, by stłumić autonomiczne procesy prowadzące do nowego wejścia"[1].

"Autonomia istnieje wówczas, gdy relacje i interakcje, które określają dany system jako jednostkę, są ustanowione przez ten system i tylko ten system. W ujęciu współczesnym przyjmuje się, ze żaden system będący "częścią systemu bardziej globalnego ("ekologicznego") nie może być całkowicie autonomiczny (niezależny)" Konieczna zależność w tym ujęciu dotyczy np. zasobów, rynków, technologii, natomiast autonomia odnosi się do struktury, zasad i metod zarządzania oraz kierunków rozwoju, które nie mogą być narzucane przez instancję zewnętrzną"[2].

Autonomia nie oznacza niezależności w stosunku do otoczenia, oznacza natomiast, że sposób, w jaki system się zachowuje, decyzje, które podejmuje, zależą od niego samego, od konfiguracji jego interakcji, od jego historii[3].

Kontekst ludzi w organizacji

Autonomią jest np. możliwość wyboru przez zatrudnionego swojej metody pracy, sekwencji wykonania zadań, rytmu, przemieszczaniu się poza stanowiskiem pracy.

Kontekst administracji samorządowej

"Samodzielność organów lokalnych nie może być rozumiana jako autonomia, czyli całkowita niezależność od organów centralnych, wszak samorządowe jednostki są integralną częścią struktur organizacyjnych państwa"[4].

Kontekst międzynarodowy

"W prawie wspólnotowym obowiązuje bowiem zasada respektowania autonomii instytucjonalnej krajów członkowskich, co m.in. oznacza, że Wspólnoty nie ingerują w sprawy organizacji terytorialnej poszczególnych państw"[5].

Bibliografia

  1. Maria Romanowska, Piotr Wachowiak (red.), Koncepcje i narzędzia zarządzania strategicznego, Szkoła Głowna Handlowa, Warszawa 2006
  2. Zbigniew Martyniak, Nowe metody i koncepcje zarządzania. , Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Krakowie, Kraków 2002
  3. Zbigniew Martyniak, Nowe metody i koncepcje zarządzania. , Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Krakowie, Kraków 2002
  4. Maria Kosek-Wojnar, Finanse samorządu terytorialnego. , Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Krakowie, Kraków 2002
  5. Jacek Brdulak, Problemy rozwoju regionalnego. , Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2001