Agroturystyka

Agroturystyka
Polecane artykuły


W ostatnim ćwierćwieczu XX w. w literaturze polskiej jak i literaturze światowej pojawiło się pojęcie agroturystyka (agroturism). Składa się ona z dwóch członków: agro i turystyka. Przedrostek agro wywodzi się od terminu greckiego agros, co oznaczającego rolę, i agronomos, odnoszącego się do zarządzającego majątkiem rolnym, natomiast turystyka to forma czynnego wypoczynku po za miejscem zamieszkania, która jest inspirowana potrzebami poznawczymi, wypoczynkowymi i sportowymi. Obejmuje wszelkie formy dobrowolnej zmiany miejsca pobytu.

Pojęcie agroturystyki na przestrzenie ostatnich lat uległo pewnym modyfikacjom i obecnie można je zdefiniować jako formę turystyki wiejskiej stanowiącą specyficzne przedsięwzięcie turystyczne w gospodarstwie rolnym - gospodarstwie agroturystycznym, organizowane przez rolnika z wykorzystaniem zasobów własnych gospodarstwa i walorów turystycznych okolicy. Agroturystyka wiąże się z współpracą ze społecznością lokalną i jest przeznaczona dla turystów poszukujących ciszy oraz zainteresowanych obyczajami wsi (J. Wojciechowska, 2009, s. 22).

Agroturystyka stanowi więc element turystyki wiejskiej, która obejmuje wiele rodzajów aktywności rekreacyjnej: turystykę przyrodniczą, turystykę zdrowotną, turystykę krajoznawczą, turystykę kulturową i turystykę etniczną. Cechą odróżniającą agroturystyki jest jej lokalizacja wyłącznie na terenach o charakterze rolniczym (A. Wasilewski, 2013, s. 32).

W Polsce, podobnie jak w krajach Europy Zachodniej, agroturystyka jawi się jako sposób rozwiązania trudności finansowych gospodarstw najuboższych, jak również gospodarstw rolnych o dobrej kondycji ekonomicznej. Agroturystyka jest propozycją wejścia na rynek turystyczny gospodarstw rolnych i położonych na obszarach atrakcyjnych turystycznie, czyli posiadających walory turystyczne i antropogeniczne, oferujących produkt turystyczny w zagrodzie rolnika (I. Kurtyka, 2010, s. 112).

Wyróżniki agroturystyki

Cechy specyficzne agroturystyki widoczne są zarówno po stronie popytu, jak i podaży. W sferze popytu wyróżnik agroturystyki uwidacznia się w tym, że turyści:

  • korzystają z noclegów lub pobytów w czynnym gospodarstwie rolnym,
  • mają możliwość bezpośredniej obserwacji codziennego życia zawodowego odwiedzanej rodziny rolniczej oraz włączania się w to życie,
  • chcą kontaktu ze społecznością wiejską

W sferze podaży agroturystyka przejawia się w decyzji właścicieli gospodarstw rolnych w zakresie:

  • udostępniania turystom własnego miejsca zamieszkania, pracy i odpoczynku,
  • ujawnienia gościom własnego stylu życia rodzinnego, zawodowego i społecznego (J. Wojciechowska, 2010, s. 600).

Korzyści agroturystyki

Głównymi korzyściami agroturystycznymi są walory przyrodnicze, antropogeniczne, jej aspekty. Należy pamiętać, że agroturystyka pełni szereg funkcji w odniesieniu do turysty, środowiska i gospodarki, terenów odwiedzanych. Są to funkcje: ekonomiczna, poznawcza, kształcąca, zdrowotna, dochodowa, zatrudnieniowa, aktywizacji terenów wiejskich. Najczęściej wyróżniane są trzy grupy funkcji agroturystyki: ekonomiczna, środowiskowa i socjopsychologiczna. Funkcja socjopsychologiczna ma związek z poszerzaniem szacunku wobec ludności wiejskiej, przenikania się kultury wiejskiej z miejską, a także możliwość obcowania w tradycyjnym stylu życia ludności wiejskiej. Kolejna funkcja ekonomiczna dotyczy pobudzania rozwoju gospodarstw rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, powstania dodatkowego źródła dochodu dla gospodarstw domowych, gmin, samorządów terytorialnych a także województw. Funkcja środowiskowa ma ścisły związek z ochroną i dbałością o środowisko naturalne. Agroturystyka to jedna z form agrobiznesu pozwalająca na zaspokojenie potrzeb ekonomicznych ludności wiejskiej.

Funkcje agroturystyki

Funkcje agroturystyki w ujęciu rodzajowym można przedstawić jako:

  • zdobywanie dodatkowych źródeł dochodu dla gmin, miejscowości, samorządów terytorialnych.
  • pozyskiwanie dodatkowego dochodu dla gospodarzy: poprzez wzrost dochodów wzrośnie możliwość przeznaczania nakładów na przedsięwzięcia inwestycyjne typu remont, budowa.
  • zdobywanie nowych informacji, doświadczeń, umiejętności, dokształcanie się w zakresie obsługi turystów, możliwość nauki nowych języków.
  • rozwój wiejskiej infrastruktury, co ułatwia życie na wsi i podnosi jego standard.
  • ulepszanie i poprawianie wyglądu domu w środku i na zewnątrz, zwiększenie dbałości o estetykę wsi, ulic budynków publicznych.
  • pomaganie w rozwoju terenom położonym w nie korzystnych warunkach.
  • tworzenie dodatkowych baz noclegowych, rozszerzanie ofert i podnoszenie jakości usług, co umożliwia bezpośredni zbyt niektórych produktów co powoduje rozwój dodatkowych rynków zbytu na towary żywnościowe.
  • przeciwdziałaniu migracji ludności z obszarów wiejskich czego skutkiem jest wyludnianie tych terenów.
  • tworzenie nowych miejsc pracy oraz zmniejszaniu bezrobocia.
  • organizowanie spotkań ludziom, pogłębianie wiedzy o świecie i innych ludziach, zachowanie tolerancji wobec innych postaw i zachowań.

Bariery rozwoju agroturystyki

Wśród ograniczeń rozwoju agroturystyki można wymienić:

  • bariery wynikające z warunków przyrodniczo-krajobrazowych: niezbyt korzystny klimat, słabe urozmaicenie rzeźby terenu, degradacja krajobrazu, zbyt duża intensyfikacja gospodarki, zanieczyszczenie środowiska przyrodniczego;
  • bariery społeczno-psychologiczne: niski poziom wykształcenia i niskie kwalifikacje mieszkańców obszarów wiejskich, nieznajomość lub słaba znajomość języków obcych, brak pracowników do prac fizycznych, niezadowolenie z pobytu turystów, niechęć do innowacji, mała aktywność, przyswajanie pewnych nawyków;
  • bariery prawno-podatkowe: brak klarownych uregulowań prawnych sprzyjających rozwojowi wszystkich podmiotów turystycznych funkcjonujących na obszarach wiejskich, ograniczająca polityka fiskalna państwa;
  • bariery instytucjonalne: słaba współpraca pomiędzy instytucjami wspierającymi rozwój turystyki na obszarach wiejskich;
  • bariery techniczne: niski poziom infrastruktury technicznej i społecznej, a głównie turystycznej na obszarach wiejskich oraz niska jakość świadczonych usług;
  • bariery finansowe: niedostateczna ilość środków własnych na adaptację obiektów o charakterze turystycznym, trudności kredytowe, wysokie koszty związane z podniesieniem standardu obiektów turystycznych;
  • bariera marketingowa: słaba promocja obszarów wiejskich i samych podmiotów turystycznych funkcjonujących na tych obszarach, brak spójnego systemu rezerwacji i dystrybucji miejsc noclegowych (W. Sroka, T. Wojewodzic, 2010, s. 35).


Patrz także: Agroturystyka profesjonalna

Bibliografia


Autor: Sylwia Hołda, Justyna Narkowicz