Reklama telewizyjna

Reklama telewizyjna
Polecane artykuły


Reklama telewizyjna (ang. Television advertising) – jest to podstawowa technika prezentacji produktu przy pomocy przekazu telewizyjnego, wykorzystująca połączenie obrazu z dźwiękiem. [1]

Podstawowe elementy budowy reklamy telewizyjnej

Budowanie reklamy telewizyjnej polega na umiejętnym połączeniu trzech elementów, takich jak:

  • obraz –jest to dominująca część reklamy, charakteryzuje go kolor, kształt oraz ruch. Ma wpływ na emocje i uczucia widzów.
  • słowa – nie powinny zajmować całego czasu reklamowego, przy bardziej złożonym obrazie powinno się ograniczać słowa. W zależności od tempa filmu reklamowego należy dopasować tekst, przy zwiększonym tempie, ograniczyć liczbę słów, a przy zmniejszonym tempie zwiększyć tekst. Słowa należy wypowiadać w podwyższonym tempie, są to z reguły dwa słowa na sekundę.
  • efekty dźwiękowe – istotnie zwiększają skuteczność reklamy telewizyjnej. Szczególną rolę wśród nich odgrywa ścieżka muzyczna. Muzyka może pomóc w tworzeniu pozytywnego nastawienia wobec produktu. W gronie metod włączania muzyki do reklamy możemy wskazać: tło – muzyka stwarza odpowiedni nastrój, przejście – skutecznie podkreśla przejście z jednego ujęcia do drugiego, ruch – muzyka, efekty specjalne czy naturalne dźwięki podkreślają ruch, akcenty – zastosowanie muzyki może podkreślić sytuacje bądź czynności prezentowane w reklamie.[2]

Sześć podstawowych form filmu reklamowego

J. Kall wyróżnia sześć podstawowych form, są to:

  • demonstracja działania – prezentacja produktu, która najczęściej prowadzi do reklamy porównawczej, w której firmy reklamujące swój produkt wykazują wyższość swojej oferty nad ofertami firm konkurencyjnych,
  • kawałek życia – firma prezentuje produkt, opierając się na schemacie tego typu reklam: kłopot-rozwiązanie-zadowolenie,
  • rekomendacje – daną markę rekomendują znane gwiazdy kina, sportu czy muzyki, eksperci oraz przeciętni użytkownicy,
  • styl życia – celem tego typu reklamy jest koncentracja na osobie użytkownika preferującego określony styl życia, wywołanie u odbiorcy emocji, dzięki którym wokół danej marki powstaje pozytywna otoczka,
  • humor – są filmy reklamowe z elementami humoru, dzięki którym reklama staje się bardziej interesująca dla widzów,
  • animacja – technika animacji jest znakomitą formą do prezentowania produktów przeznaczonych dla dzieci, często tworzone są postacie rysunkowe, które stają się symbolami określonej marki.[3]

Środki reklamy telewizyjnej

W gronie środków reklamy telewizyjnej możemy wskazać:

  • spoty telewizyjne – filmy reklamowe odpowiedniej długości, 15 bądź 30 sekundowe
  • wizualne formy reklamowe, np. paski tekstowe
  • telegazeta – interaktywny system elektroniczny, który łączy tekst oraz prostą grafikę,
  • sponsoring mediów czyli sponsorowanie produkcji bądź emisji audycji, poprzez ufundowanie wyróżnień w konkursach oraz udostępnienie produktów koniecznych do produkcji audycji,
  • ogłoszenia czyli tekstowe przedstawienia reklamy ekranowej. [4]

Wady i zalety reklam telewizyjnych

Pośród podstawowych zalet telewizji jako nośnika reklamy możemy wskazać:

  • duża siła oddziaływania na odbiorcę za pomocą obrazu i dźwięku jednocześnie,
  • intensywność uwagi widza,
  • skuteczne i efektywne dotarcie do masowej liczby odbiorców,
  • szeroki zasięg co umożliwia przyciągnięcie uwagi i skuteczną reakcję widza.

Do podstawowych wad telewizji jako medium reklamy możemy zaliczyć:

  • negatywne oceny programu przez widzów, np. ze względu na przesyt reklamy,
  • duże koszty emisji oraz produkcji filmu reklamowego,
  • możliwość przełączenia kanału bądź wyłączenia telewizora przez odbiorców przekazu,
  • brak selektywności
  • grupowanie reklam.[5]

Wpływ reklam telewizyjnych na dzieci

Telewizja ma silne oddziaływanie na młodego widza. Przyciąga jego uwagę emitowanymi bajkami, kreskówkami, czy kolorowymi filmami z atrakcyjną historią i happy endem, ale także reklamami. Kampania reklamowa, która jest kierowana do dzieci wzbudza emocje, więc wymaga profesjonalnego przygotowania i zaangażowania ze strony agencji reklamowej, jak i również właścicieli marki lub produktu. Bloki reklamowe oddziałują na dzieci, są dla nich atrakcyjne, ponieważ występują nich znane oraz ilustrowane postacie. Do charakterystycznych cech reklamy telewizyjnej kierowanej do dzieci możemy zaliczyć: intensywną kolorystykę, zwięzłość, wpadającą w ucho ścieżkę muzyczną, prosty język oraz krótki czas trwania. Dodatkowo stosuje się znane otoczenie dla dziecka takie jak: dom rodzinny, pokój dziecięcy, szkołę czy podwórko, aby dziecko mogło łatwiej identyfikować się ze światem zaprezentowanym w reklamie. [6] Wszystko to przyciąga uwagę młodego widza, wzbudza jego ciekawość i zainteresowanie produktem, a celem producentów spotu reklamowego jest skłonienie dzieci, aby namówiły rodziców do zakupu reklamowanych produktów. Reklama telewizyjna adresowana do najmłodszych odbiorców wyraźnie podkreśla, że dany produkt jest najlepszy i na tak zwanym "topie”, co sprawia, że dziecko chce to, co przedstawia reklama telewizyjna. [7] "Wpływ reklam na kształtowanie się świadomości najmłodszych jest tym większy, im większą przyjemność sprawia im oglądanie tych przekazów."[8]

Przypisy

  1. Smid W. (2001). Encyklopedia promocji i reklamy, Wydawnictwo Profesjonalnej Szkoły Biznesu, Kraków, s. 96
  2. Kozłowska A. (2011). Reklama. Techniki perswazyjne, Oficyna Wydawnicza - Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, Warszawa, s. 161-162
  3. Kall J. (1998). Reklama, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa, s. 128-134
  4. Grzegorczyk A. (2010). Reklama, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa, s. 88
  5. Grzegorczyk A. (2010). Reklama, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa, s. 87
  6. Oczachowska A. (2011). Młody konsument w świecie emocji, "Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego", nr 660, s. 518-520
  7. Bryła M. (2011). Rola telewizji w kształtowaniu zachowań zdrowotnych dzieci i młodzieży. Cz. III. Zachowania antyzdrowotne, "Hygeia Public Health", nr 46(2), s. 241
  8. Sanecka E. (2013). Manipulacja w reklamie telewizyjnej skierowanej do dzieci i młodzieży, "Kultura-media-teologia", nr 13, s. 25

Bibliografia

Autor: Kamila Lelek