Świadczenie rehabilitacyjne

Świadczenie rehabilitacyjne
Polecane artykuły


Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu okresu pobierania zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy. [1] Przysługuje ono przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej niż przez 12 miesięcy(360 dni). Może być ono przyznane jednorazowo lub w częściach. O potrzebie przyznania tego świadczenia decyduje lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w ciągu 14 dni od daty otrzymania tego orzeczenia.

Wysokość świadczenia

Świadczenie rehabilitacyjne wypłacane jest za każdy dzień niezdolności do pracy (w tym dni ustawowo wolne). Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży – 100% tej podstawy. [2] Z tytułu ubezpieczenia wypadkowego świadczenie przysługuje w wysokości 100% podstawy wymiaru. [3]

Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który jest objęty ubezpieczeniem chorobowym oraz:

  1. jest pracownikiem,
  2. jest członkiem rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych,
  3. pracuje odpłatnie na podstawie skierowania do pracy, gdy odbywa karę pozbawienia wolności lub jest tymczasowo aresztowany,
  4. pracuje na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, albo współpracuje z taką osobą,
  5. jest osobą duchowną,
  6. prowadzi pozarolniczą działalność lub współpracuje z taką osobą,
  7. odbywa służbę zastępczą,
  8. wykonuje pracę nakładczą.[4]

Świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego (niezdolność do pracy spowodowana wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową) przysługuje ubezpieczonemu, który:

  1. w przypadkach 1-6 wymienionych powyżej,
  2. pobiera uposażenie jako poseł lub senator,
  3. pobiera stypendium sportowe,
  4. pobiera stypendium jako słuchacz Krajowej Szkoły Administracji Publicznej,
  5. jest absolwentem pobierającym stypendium w okresie odbywania szkolenia lub stażu, na które został skierowany przez powiatowy urząd pracy lub inny podmiot,

Świadczenie to przysługuje ubezpieczonym w sytuacjach 2-5 jedynie w przypadku niezdolności do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia wypadkowego.[5]

Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje, jeśli ubezpieczony:

  • jest uprawniony do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego oraz urlopu dla poratowania zdrowia,
  • przebywa w areszcie tymczasowym lub odbywa karę pozbawienia wolności oraz gdy niezdolność do pracy spowodowana została przez ubezpieczonego w wyniku umyślnego przestępstwa lub wykroczenia,
  • korzysta z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego,
  • wykonuje w okresie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego pracę zarobkową bądź wykorzystuje świadczenie rehabilitacyjne niezgodnie z jego celem.

Świadczenie rehabilitacyjne przyznawane jest na wniosek ubezpieczonego. Ubezpieczony powinien złożyć w tej sprawie oświadczenie na druku ZNp-7, na co najmniej 6 tygodni przed zakończeniem okresu wypłaty zasiłku chorobowego w placówce ZUS najbliższej miejscu jego zamieszkania. Do wniosku należy dołączyć:

  1. zaświadczenie o stanie zdrowia wypełnione przez lekarza (druk OL-9),
  2. wywiad zawodowy z miejsca pracy (druk OL-10),
  3. protokół ustalenia przyczyn i okoliczności wypadku przy pracy (w przypadku gdy niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy),
  4. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej (w przypadku gdy niezdolność do pracy ma związek z chorobą zawodową),
  5. jeśli świadczenie będzie wypłacał ZUS należy złożyć dodatkowo zaświadczenie płatnika składek na formularzu:
  • Z-3 – w przypadku pracowników,
  • Z-3b – w przypadku ubezpieczonych prowadzących pozarolniczą działalność, ubezpieczonych współpracujących z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą oraz duchownych,
  • Z-3a – w przypadku pozostałych ubezpieczonych.

Zaświadczenie płatnika składek nie jest wymagane, jeżeli było złożone do ustalenia prawa do zasiłku chorobowego i nie uległy zmianie okoliczności, które mają wpływ na prawo, wysokość i podstawę wymiaru świadczenia.

Płatnik świadczenia rehabilitacyjnego

Wysokość świadczenia rehabilitacyjnego ustala i wypłaca:

  1. płatnik składek na ubezpieczenie chorobowe, który zgłasza powyżej 20 ubezpieczonych,
  2. oddział ZUS:
  • ubezpieczonym, których płatnik składek zgłasza do ubezpieczenia chorobowego nie więcej niż 20 ubezpieczonych
  • ubezpieczonym, którzy prowadzą działalność pozarolniczą i osobom z nimi współpracującym,
  • ubezpieczonym będącym duchownymi,
  • osobom uprawnionym do zasiłków za okres po ustaniu ubezpieczenia,
  • ubezpieczonym podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu w Polsce z tytułu zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego.

Świadczenie to zostało wprowadzone przez ustawodawcę aby udzielić pracownikom pomoc ubezpieczeniową w przypadkach poważnych i długotrwałych chorób. Okres pobierania zasiłku chorobowego może nie pokrywać się z czasem trwania choroby i wyczerpać się przed odzyskaniem przez pracownika zdolności do pracy. W przypadku, gdy stan zdrowia pracownika nie jest argumentem przyznania mu renty inwalidzkiej, nie posiada on prawa do emerytury, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego to pracownik w czasie od zakończenia pobierania zasiłku chorobowego do momentu odzyskania zdolności do pracy zostałby pozbawiony środków utrzymania. Świadczenie to jest dla pracownika pomocą pieniężną w przypadku potrzeby dłuższego leczenia więc można określić je jako swoistego rodzaju przedłużenie zasiłku chorobowego.[6]

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017r. poz. 1368) Art.18
  2. Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017r. poz. 1368) Art.19
  3. Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ( Dz. U. z 2018r. poz. 1376, 1669) Art.9
  4. Kosacka-Łędzewicz D., Olszewski B., Szóstko E. (2004) Leksykon świadczeń ZUS 2004, Unimex, Wrocław, s. 282
  5. Kosacka-Łędzewicz D., Olszewski B., Szóstko E. (2004) Leksykon świadczeń ZUS 2004, Unimex, Wrocław, s. 282,284
  6. Salwa Z. (2004). Prawo pracy i ubezpieczeń społecznych ,Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa,s.353,354

Bibliografia:

Autor: Renata Ptaszek