Trybunał obrachunkowy

Trybunał obrachunkowy
Polecane artykuły


Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO), zwany również Trybunałem Audytorów, Trybunałem Rewidentów Księgowych oraz Trybunałem Kontroli Budżetowej [1], zajmujący się nadzorowaniem "zgodności z prawem wszystkich przychodów i rozchodów UE" [2] został utworzony na mocy II traktatu brukselskiego (w sprawie zmiany określonych przepisów finansowych) zawartego między rządami państw członkowskich Wspólnot Europejskich 22 lipca 1975 roku. Utworzony został w 1977 roku w miejsce Komitetu Audytowego z siedzibą w Luksemburgu. W 1992 roku, po podpisaniu Traktatu z Maastricht, status Trybunału Obrachunkowego został podniesiony do instytucji wspólnotowej, umacniając w ten sposób swoją niezależność. [3]

Skład

Zgodnie z traktatem nicejskim (podpisanym 26 lutego 2001 r.) [4] w skład Trybunału Obrachunkowego wchodzi po jednym członku z każdego państwa członkowskiego, mianowanych przez Radę, spośród kandydatów przedstawionych przez państwa członkowskie. Rada działa w tej kwestii jednomyślnie, po uprzednim zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego. Kadencja członków Trybunału trwa sześć lat i może być odnawialna. Każdy członek Trybunału, z wyjątkiem przewodniczącego, jest odpowiedzialny za powierzone mu sektor kontroli. Ponadto tworzy się grupy kontrolne, które opracowują wstępne wyjaśnienia, potrzebne do podjęcia decyzji przez kolegium.

Zadania Trybunału Obrachunkowego

Zgodnie z art. 248 ust. 1 TWE: "Trybunał Obrachunkowy kontroluje rachunki wszystkich dochodów i wydatków Wspólnoty. Kontroluje także rachunki wszystkich dochodów i wydatków wszystkich organów ustanowionych przez Wspólnotę, jeżeli odpowiedni dokument założycielski nie wyklucza takiej kontroli".

Ponadto, zgodnie z traktatem o Unii Europejskiej oraz z traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Trybunał Obrachunkowy:

  • poświadcza wobec Parlamentu Europejskiego oraz Rady wiarygodność rachunków oraz rzetelność i przede wszystkim legalność operacji, które do nich prowadzą,
  • obligatoryjnie opracowuje roczne sprawozdanie finansowe każdorazowo na koniec roku budżetowego, które po wprowadzeniu uwag przez instytucje Unii Europejskiej jest zamieszczane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
  • nadzoruje prawidłowość i legalność dochodów oraz wydatków Unii Europejskiej, a także sposób zarządzania finansami,
  • posiada prawo do sporządzania sprawozdań specjalnych (ang. Special Reports) uwzględniających uwagi Trybunału Obrachunkowego istotnych z punktu widzenia dla kształtowania polityki finansowej Unii Europejskiej,
  • zawiadamia instytucje właściwe jeśli w czasie kontroli wykryte zostaną nieprawidłowości i możliwe przypadki nadużyć,
  • przekazuje oficjalne opinie odnośnie prawodawstwa Unii Europejskiej, które dotyczy zagadnień finansowych oraz jest ich konsultantem w czasie trwania procesu projektowania,
  • stanowi wsparcie dla Parlamentu Europejskiego i Rady w realizowaniu powierzonych im zadań (np. poprzez publikowanie wykonanych sprawozdań oraz ocen z przeprowadzonych kontroli). [5]

Bibliografia

Przypisy

  1. Ostrowska D., (2013), Unia Europejska jako instytucja społeczna, "Ekonomia społeczna dla rozwoju społeczności lokalnych", red. Ejsmont A., Ruszewski J., Centrum Aktywności Społecznej PRYZMAT, Suwałki, s. 58
  2. Sołtysiak M., (2006), Edukacyjne aspekty kontroli Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, red. Bednarczyk H., "Edukacja ustawnicza dorosłych", Wydawnictwo Instytutu Technologii Eksploatacji - PIB, nr 1, s. 82
  3. Sołtysiak M., (2006), Edukacyjne aspekty kontroli Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, red. Bednarczyk H., "Edukacja ustawnicza dorosłych", Wydawnictwo Instytutu Technologii Eksploatacji - PIB, nr 1, s. 82
  4. Sołtysiak M., (2006), Edukacyjne aspekty kontroli Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, red. Bednarczyk H., "Edukacja ustawnicza dorosłych", Wydawnictwo Instytutu Technologii Eksploatacji - PIB, nr 1, s. 82
  5. Mitrowski S., (2012), Europejski Trybunał Obrachunkowy - zewnętrzny kontroler Unii Europejskiej, "Studia Europejskie", Centrum Europejskie Uniwersytetu Warszawskiego, nr 2, s. 74-75

Autor: Mateusz Folwarski, Katarzyna Morga