Zdrowy produkt

Zdrowy produkt
Polecane artykuły

Zdrowy produkt to produkt, który wykazuje właściwości sprzyjające dobremu zdrowiu konsumenta. Są to produkty, które w procesie produkcji są nisko przetworzone, a metody stosowane do ich wytworzenia są naturalne i tradycyjne. Do zdrowych produktów możemy zaliczyć także żywność funkcjonalną lub wyroby przeznaczone specjalnie dla osób cierpiących na wybrane schorzenia lub nietolerancje pokarmowe.  

W Polsce na wzór państw Europy Zachodniej oraz innych krajów rozwiniętych poza kontynentem europejskim, coraz silniej możemy zauważyć dominacje trendu prozdrowotnego. Konsumenci wykazują coraz większe zainteresowanie produktami spożywczymi, które mają właściwości prozdrowotne. Wynikać to może ze wzrostu świadomości zdrowotno-żywieniowej (M. Tomaszewska i in. (2014), s. 297).

"Jakość produktów stała się wyznacznikiem ceny, sposobu odżywiania ludzi i przynależności do pewnych klas społecznych. Coraz bardziej popularne i chętnie kupowane stają się produkty ekologiczne. Żywność ekologiczna to żywność wytwarzana z surowców pochodzących z upraw i hodowli ekologicznych. Twardą zasadą tego rolnictwa jest gospodarowanie w zgodzie z naturą i założeniami ochrony środowiska. W rolnictwie ekologicznym zamiast środków syntetycznych, stosowane są naturalne środki produkcji. Zabronione jest używanie organizmów modyfikowanych genetycznie (GMO) oraz hormonów wzrostu (A. Piotrowska (2014), s. 393).”

W związku ze zmianami jakie możemy zauważyć w strefie gospodarczej, społeczno-kulturowej oraz technicznej model konsumpcji ulega przekształceniu. Wśród konsumentów propagowane są wartości takie jak:

  • zdrowy styl życia
  • dobry wygląd
  • kondycja fizyczna.

Ma to znaczący wpływ na popyt na odpowiednie, zdrowe produkty (A. Piotrowska (2014), s. 393).

Rolnictwo ekologiczne

W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku w Europie mogliśmy zauważyć rozwój ekologicznego systemu produkcji, który nazywany jest także organicznym, albo biodynamicznym. Uznawanymi twórcami rolnictwa ekologicznego są Rudolf Steiner (przyrodnik i filozof), a także Hans Müller (szwajcarski parlamentarzysta) (M. Chotkowski i in., s. 162).

"Do najważniejszych zasad rolnictwa ekologicznego, wynikających z kryteriów IFOAM (Międzynarodowej Federacji na Rzecz Rolnictwa Ekologicznego) należy zaliczyć:

  • Wyeliminowanie z produkcji i przetwórstwa środków chemii rolnej, sztucznych dodatków i organizmów modyfikowanych genetycznie,
  • Stosowanie metod zwiększających żyzność i biologiczną aktywność gleby (wieloogniwowy płodozmian z roślinami motylkowatymi i nawozami zielonymi, przekompostowany obornik, eliminacja orki odwracającej glebę),
  • Dążenie do utrzymania bogactwa gatunkowego i odmianowego roślin i zwierząt,
  • Stwarzanie warunków równowagi biologicznej środowiska-metodą zapobiegania stratom powodowanym przez choroby i szkodniki,
  • Wykorzystanie odmian o podwyższonej odporności na patogeny, dostosowanych do warunków środowiska uprawy,
  • Równowaga paszowo-nawozowa oraz zamknięty cykl obiegu materii organicznej w ramach gospodarstwa,
  • Naturalne warunki chowu zwierząt,
  • Pielęgnacja krajobrazu rolniczego,
  • Ocenie podlega sposób produkcji a nie produkt (M. Chotkowski i in., s. 162)."

Dość charakterystycznym wyróżnikiem dla rynku żywności ekologicznej jest to, że jako jeden z nielicznych rynków artykułów rolno-żywnościowych ma popyt na produkty przewyższający podaż. Producenci na tym rynku w Polsce, a także w krajach UE posiadają znacznie mniejsze problemy ze zbytem produkcji w porównaniu do rolników konwencjonalnych (M. Chotkowski i in., s. 162).

Instrumenty marketingu

"Do głównych instrumentów jakie mogą i powinny być stosowane w marketingu ekożywności można zaliczyć:

  • Oparcie strategii i operacyjnych działań marketingowych na dobrej (ekologicznej) jakości produktu,
  • Wygląd i opakowanie nie odbiegające od produktów konwencjonalnych,
  • Budowa wartościowej marki i wiarygodności dostawcy,
  • Ogólnokrajowa informacja i promocja wyjaśniająca zalety i cechy ekożywności,
  • Profesjonalna promocja, w tym reklama,
  • Współdziałanie producentów w zakresie kierowania na rynek zbiorowej sprzedaży,
  • Stymulowanie tworzenia jednostek organizujących skup i dystrybucję,
  • Wykorzystanie obok sklepów specjalistycznych, sieci sklepów ogólnospożywczych, w tym supermarketów,
  • Doradztwo w sklepach detalicznych - instrukcja przygotowania produktu do spożycia oraz indywidualne podejście i partnerski stosunek do klienta,
  • Wyższa cena produktu w stosunku do cen produktów konwencjonalnych, rekompensująca wyższe jednostkowe koszty wytwarzania i marketingu (M. Chotkowski i in., s. 167).”

Bibliografia

Autor: Kamila Sokołowska