Stanisław Bieńkowski: Różnice pomiędzy wersjami
m (cleanup bibliografii i rotten links) |
m (cleanup bibliografii i rotten links) |
||
Linia 72: | Linia 72: | ||
* Martyniak Z. (1999), ''Organizacja i zarządzanie: 15 pionierów'', Antykwa, Kraków | * Martyniak Z. (1999), ''Organizacja i zarządzanie: 15 pionierów'', Antykwa, Kraków | ||
* Martyniak Z. (2002), ''Historia myśli organizatorskiej'', Akademia Ekonomiczna w Krakowie, Kraków | * Martyniak Z. (2002), ''Historia myśli organizatorskiej'', Akademia Ekonomiczna w Krakowie, Kraków | ||
* Wysocki | * Wysocki R. (2013), ''Efektywne zarządzanie projektami. Tradycyjne, zwinne, ekstremalne'', Helion, Gliwice | ||
</noautolinks> | </noautolinks> | ||
Wersja z 17:15, 5 lis 2023
Stanisław Bieńkowski |
---|
Polecane artykuły |
Stanisław Bieńkowski (15 lutego 1882-14 września 1958) - jeden z czołowych przedstawicieli nurtu humanizacyjnego. W latach 1945 do 1951 pełnił funkcję prorektora Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie. Ukończył Wydział Mechaniczny Politechniki w Charlottenburgu, gdzie w 1906 roku za swą pracę pt. "Projektowane i organizacja fabryki wiertarek" uzyskał tytuł inżyniera. Zawodową karierę rozpoczął od pracy w zakładzie produkującym kable, na podstawie zdobytych tam doświadczeń opracował teorię optymalnej wielkości przedsiębiorstwa (Martyniak Z. s. 176-184).
TL;DR
Stanisław Bieńkowski był polskim ekonomistą i inżynierem, znany głównie jako przedstawiciel nurtu humanizacyjnego. Opracował teorię optymalnej wielkości przedsiębiorstwa i wzór opisujący rentowność inwestycji. Urodził się w 1882 roku w Białowieży, studiował w Berlinie i pracował w niemieckim koncernie AEG. Karierę akademicką rozpoczął w Lwowskim Banku Przemysłowym, a następnie na Politechnice Lwowskiej. Po II wojnie światowej został prorektorem Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie. Był także autorem wielu prac z zakresu organizacji i zarządzania. Zmarł w 1952 roku.
Optymalna wielkość przedsiębiorstwa
Stanisław Bieńkowski opracował teorię optymalnej wielkości przedsiębiorstwa, do wyrażenia której zastosował następujący wzór:
gdzie:
- p - płace personelu kierowniczego i administracyjnego skoncentrowanego zakładu
- r - robocizna skoncentrowanego zakładu
- k - rzeczowe koszty administracyjne skoncentrowanego zakładu
- p1, r1, k1 - analogiczne składniki kosztów zakładów jednostkowych.
- W - oznacza wydajność
Bieńkowski jest także autorem wzoru opisującego granicę rentowności koncentracji organizacyjnej:
Gdzie:
- A - oznacza koszty aktywizacji
- M - koszt materiałowy
- a - współczynnik wykorzystania maszyn
Młode lata
Prof. dr hab. inż. Stanisław Bieńkowski urodził się 15 lutego 1882 roku w znajdującym się w województwie Podlaskim mieście Białowieża koło Tucholi, które usytuowane jest niedaleko granicy z Białorusią. Młody Stanisław Bieńkowski studiował na Wydziale Mechanicznym na Politechnice w Berlinie (Charlottenburgu). W 1906 roku uzyskał na niej tytuł inżyniera za swoją pracę pt. “Projektowanie i organizacja fabryki wiertarek".
Kariera zawodowa
Podczas studiów, młody Bieńkowski pracował w jednej z fabryk koncernu AEG (niem. Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft). Był to niemiecki koncern zajmujący się produkcją urządzeń i maszyn dla przemysłu elektrotechnicznego, założony przez przemysłowca Emila Rathenau’a. Jego siedziba znajdowała się w Berlinie. Bieńkowski właśnie tam zdobywał spore doświadczenie zawodowe, dzięki czemu w 1910 roku udało mu się tam obronić pracę doktorską. Rok później, w 1911 roku, Bieńkowski rozpoczął pracę we Lwowskim Banku Przemysłowym, co pozwoliło mu na przejście do przemysłu, gdzie mógł zarządzać różnego rodzaju przedsiębiorstwami. W 1925 roku Stanisław Bieńkowski rozpoczął pracę jako wykładowca na Politechnice Lwowskiej. Po dziesięciu latach pracy jako wykładowca, w 1935 roku przedstawił rozprawę habilitacyjną pt. “Organizacja i zarząd zakładu przemysłowego". Dwa lata później, w 1937 roku, Stanisław Bieńkowski został docentem Politechniki Lubelskiej. W tym samym czasie rozpoczął pracę w znajdującej się w Krakowie Akademii Handlowej. Niewiele ponad rok później, Stanisław Bieńkowski został w niej kierownikiem Katedry Organizacji i Zarządu Przedsiębiorstw
Okres powojenny
Po zakończeniu II Wojny Światowej, Stanisław Bieńkowski ponowił działanie Instytutu Naukowego Organizacji i Kierownictwa. Obecnie dany instytut nosi nazwę “Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa". Bieńkowski pełnił w tym instytucie funkcję prezesa aż do 1948 roku. W tym właśnie roku Instytut Naukowy Organizacji i Kierownictwa został przeniesiony do Warszawy. Ponadto, od lat 1945 do 1951, Bieńkowski był prorektorem w krakowskiej Akademii Handlowej, która obecnie nosi nazwę Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie. W 1951 roku Prof. Stanisław zdecydował się przejść na emeryturę.
Wybrane prace Bieńkowskiego
W 1910 roku Stanisław Bieńkowski broni pracę doktorską pt. "Wpływ czynników zewnętrznych na wydajność pracy w fabryce kabli". Jest on także autorem badań z zakresu psychologii i fizjologii pracy. Na szczególną uwagę zasługuje pionierski fragment jego pracy zatytułowany "Ergologia" analizujący takie aspekty, jak:
- bilans energetyczny organizmu ludzkiego
- wpływ zmęczenia na wydajność
- fizjologiczne aspekty wypoczynku
- wpływ wprawy na wydajność
- przebieg wydajności dziennej i tygodniowej
Bieńkowski w swych opracowaniach poruszał wiele rozmaitych aspektów z zakresu organizacji. Jego praca pt.' "Dobór pracowników jako współczynnik zmniejszenia kosztów produkcji" opublikowana w 1931r. porusza problemy związane z psychotechniką, rozważa także w szerokim zakresie zagadnienie motywacji, łącząc jej aspekty ekonomiczne i psychologiczne. Analizując zagadnienie reorganizacji, zwracał szczególną uwagę na kwestie natury psychologicznej, mówił o tzw. prawie inercji i prawie przekory. Prawo inercji (bezwładności) wg Bieńkowskiego dotyczy nie tylko ciał materialnych, ale także nastawień psychicznych. Rozpatrując rolę podświadomości w kształtowaniu ludzkich postaw opisał warunki, których spełnienie ułatwić może kształtowanie postaw pomocnych we wdrażaniu zmian organizacyjnych. Są one następujące:
- usunięcie dotychczasowych nawyków,
- przekonanie o celowości innego postępowania,
- kształtowanie podświadomości celem przyjęcia innych nawyków
- Za sprawą tzw. triady Bieńkowskiego usystematyzował zasady budowania struktur organizacyjnych, które opierały się na 3 zasadniczych prawach:
- prawo rozgraniczenia kompetencji
- prawo wyjątku
- prawo najkrótszej drogi, czyli najmniejszej liczby punktów przebiegowych
Bieńkowski zajmował się także badaniem cech kierowniczych, do najistotniejszych zaliczył: wolę, odwagę oraz przewidywanie, jako cechy uzupełniające opisał: doświadczenie, opanowanie oraz zdolność podporządkowania się. Swoje wnioski i spostrzeżenia zawarł w opracowaniu pt. "Psychologia kierownictwa" (Martyniak Z. s. 176-184).
Bibliografia
- Adamik A., Nowicki M. (2012), Metody i narzędzia motywowania personelu, "Podstawy zarządzania", s. 360-392
- Krupski R. (2004), Podstawy organizacji i zarządzania
- Martyniak Z. (1987), Organizatoryka, PWE, Warszawa
- Martyniak Z. (1999), Organizacja i zarządzanie: 15 pionierów, Antykwa, Kraków
- Martyniak Z. (2002), Historia myśli organizatorskiej, Akademia Ekonomiczna w Krakowie, Kraków
- Wysocki R. (2013), Efektywne zarządzanie projektami. Tradycyjne, zwinne, ekstremalne, Helion, Gliwice
Autor: Karol Jędrzejewski, Marek Żurkowski