Max Weber

Max Weber
Polecane artykuły

Max Weber (ur. 21 kwietnia 1864, zm. 14 czerwca 1920) - niemiecki socjolog, historyk, ekonomista, prawnik, religioznawca i teoretyk polityki. Był jednym z głównych przedstawicieli kierunku administracyjnego. Koncepcję swą zbudował na pojęciu panowania, przez które rozumiał szansę posłuszeństwa pewnych osób wobec rozkazu o określonej treści. Max Weber stworzył podwaliny organizacji formalnej, natomiast prezentowana przez niego koncepcja biurokracji stworzyła ogromne możliwości tworzenia sprawnych organizacji.

Życiorys

Był najstarszym z dziewięciorga rodzeństwa synem doktora prawa będącego równocześnie politykiem. Studiował filozofię, ekonomię oraz prawoznawstwo na Uniwesytecie w Heidelbergu. Jego edukację przerwała służba wojskowa, po której ukończeniu kolejno kształcił się w Berlinie i Getyndze. Po obronie pracy doktorskiej i uzyskaniu habilitacji został profesorem nadzwyczajnym i wykładał prawo na Berlińskim uniwersytecie. W następnych latach przypadło mu stanowisko profesora zwyczajnego oraz katedra ekonomii politycznej na Frydburskim uniwersytecie. W 1897 powrócił do Heidelbergu, gdzie pozostał jako profesor ekonomii. W roku 1903 została wydana jego książka Etyka protestancka i duch kapitalizmu, w ramach Archiv für Sozialwissenschaft und Sozialpolitik. Kilka lat później Max Weber objął stanowisko dyrektora szpitala wojskowego w Heidelbergu, a następnie został doradcą Niemieckiej Komisji Rozbrojeniowej. W roku 1918 powrócił na uniwersytet obejmując katedrę w Wiedniu, a rok później katedrę socjologii w Monachium-w tym mieście spędził też resztę swojego życia.

Max Weber
Max Weber

Działalność naukowa

Max Weber w swojej działalności naukowej zajmował się szeregiem dziedzin, takich jak: socjologia, filozofia, religioznawstwo, ekonomia, organizacja i zarządzanie. W ramach tej ostatniej nauki rozważał między innymi psychofizjologiczne przyczyny wahań wydajności pracy. Jednak jego najważniejszym osiągnięciem była teoria władzy i koncepcja organizacji biurokratycznej (Z. Martyniak 1996, s. 109). Wyróżnił on trzy typy władzy: tradycyjną, charyzmatyczną oraz legalną. Pierwsza wynika z nienaruszalności odwiecznych obyczajów występujących w danej społeczności. Druga jest związana z osobistym oddaniem przywódcy. Ostatnia czerpie z wiary podwładnych w to, że przepisy i normy prawne są prawomocne, a osoby wykonujące władzę mają stosowne uprawnienia. Są to typy idealne, które w czystej postaci nie występują w rzeczywistości. Zwykle analizując przykłady osób sprawujących władzę można wskazać na występujące cechy charakterystyczne dwu lub wszystkich trzech typów. M. Weber uznał, że każdy z tych typów władzy dla sprawnego działania wymaga odpowiedniego aparatu administracyjnego. Pojęcie organizacji zdefiniował on jako funkcjonowanie tegoż aparatu i uznał, że najbardziej racjonalną jej formą jest biurokracja czysta, monokratyczna. Ma ona zastosowanie w przypadku władzy legalnej. Biurokracja czysta charakteryzuje się hierarchiczną strukturą organizacyjną, podziałem pracy wewnątrz administracji, trwałymi przepisami w sprawie merytorycznego załatwiania spraw, doborem pracowników według kwalifikacji oraz oddzieleniem spraw stanowiska pracy od osobistej własności i spraw osób, które zajmują te stanowiska (J. Zieleniewski 1969, s. 111).

Zasady biurokracji

  • Stałość- Wykonywanie czynności urzędowych w zakresie określonym przez prawo jest stałą działalnością urzędu. Jednocześnie czynności urzędowe muszą być wykonywane przez urzędników jako stałe i podstawowe zajęcie, a nie praca dodatkowa. Sprzyja to rzetelnemu i terminowemu załatwianiu spraw.
  • Kompetencja-Zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności powinien być trwale określony i niezmienny. Należy ściśle określić zakres oraz warunki prawa wydawania poleceń, stosowania środków przymusu, itp. Osoby mające stosować te narzędzia powinny mieć przyznane uprawnienia w sposób formalny poprzez akty prawne. Ma to zapobiegać nieprawidłowemu stosowaniu metod czy narzędzi lub niewłaściwemu świadczeniu usług.
  • Hierarchia urzędowa-Dla zapewnienia sprawnego i legalnego działania konieczne jest zachowanie hierarchii, w której urzędnicy niższego stopnia podlegają urzędnikom wyższego stopnia uprawnionym do kontrolowania, wydawania poleceń i regulowania pracy tych pierwszych. Urzędnicy niższego stopnia powinni mieć prawo odwołania od decyzji bezpośrednich przełożonych. Taki sposób organizacji ma służyć eliminowaniu potencjalnych błędów wynikających z nieuwagi lub braku wiedzy czy doświadczenia.
  • Rozdział pracowników od własności-Urzędnicy nie mogą być właścicielami środków administracji i środków utrzymania, a jedynie reprezentują właściciela w ściśle określonym zakresie. Dlatego za swoją pracę otrzymują określone wynagrodzenie.
  • Rozdział spraw służbowych i prywatnych-Stanowiska służbowe nie mogą być wykorzystywane przez pracowników do celów osobistych. Należy zapewnić, że pracownicy wykonują swoje obowiązki w sposób obiektywny, w rozdzieleniu od spraw prywatnych. Urzędnik nie może również wykorzystywać zasobów urzędu prywatnie.
  • Kwalifikacje-Niezbędna wiedza, doświadczenie, poziom wykształcenia powinny być określone dla każdego stanowiska w urzędzie, aby zapewnić, że przyjmowani pracownicy będą realizowali zadania w najlepszy możliwy sposób. Należy dbać o podnoszenie kwalifikacji pracowników.
  • Dokumentowanie-Praca urzędnika musi być oparta na dokumentowaniu nawet takich spraw, które są załatwiane ustnie. Ma to zapewnić możliwość weryfikacji poprawności załatwiania spraw. Jednolity wykaz rzeczowy akt, który jest stosowany we współczesnej administracji pozwala dodatkowo na łatwe zastąpienie urzędnika przez osobę posiadającą właściwe wykształcenie z zakresu pracy stanowiska lecz bez doświadczenia w konkretnym urzędzie.
  • Bezosobowość-Praca urzędnika jest określana przez przepisy, które powinny jasno i jednoznacznie określać sposoby załatwiania spraw. Urzędnik powinien stosować się ściśle do przepisów, dzięki czemu uzyskać można znamiona bezosobowości podejmowanej decyzji. Niezbędne jest jednak założenie, że prawo jest idealne.

Koncepcja M. Webera stanowiła model organizacji urzędu nastawiony na bezosobowość, efektywność i pewność funkcjonowania. Działała ona w wielu krajach, ponieważ rozwiązywała podstawowe problemy w pracy urzędniczej. Stanowiła w wielu wypadkach pierwsze akceptowalne rozwiązanie, co usprawiedliwiło porzucenie dalszych poszukiwań. Jednak posiadała ona istotne wady, jak skupienie na wykładni niedoskonałego prawa, brak elastyczności i przyjazności istotny szczególnie w administracji samorządowej, koncentracja na kontaktach pomiędzy komórkami urzędu z pominięciem interesu klienta, tworzenie urzędu dla samego siebie.

Poglądy na sprawę polską

Weber był przeciwny Polakom i ich kulturze na ziemiach zaboru pruskiego. Według niego Polacy walczący o zachowanie swojej tożsamości nie mogą być uznani za obywateli państwa niemieckiego opierającego wię na wspólnej kulturze. Publicznie popierał germanizację administracyjną, ekonomiczną i kulturową.

Bibliografia

  • Bendix R. (1975). Max Weber - portret uczonego, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa
  • Dowgrid K. maxa_webera_teoria_socjologii_stosunkow_politycznych.html Maxa Webera teoria socjologii stosunków politycznych
  • Martyniak Z. (1996). Metody organizowania procesów pracy, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa
  • Ringer F. (2010). Max Weber. An intellectual biography, The University of Chicago Press Books
  • Weber M. (2011). Etyka protestancka i duch kapitalizmu, Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa.
  • Weber M. (1985). Gesammelte Aufsätze zur Wissenschaftslehre. Mohr Siebeck, Tübingen.
  • Weber M. (2002). Gospodarka i Społeczeństwo, PWN, Warszawa
  • Weber M. (1988). Polityka jako zawód i powołanie, SIW ZNAK, Kraków-Warszawa.
  • Weber M. (2011). Racjonalność władza odczarowanie, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań
  • Zieleniewski J. (1969). Organizacja i zarządzanie, PWN, Warszawa

Autor: Sławomir Wawak, Ada Kowalska