Portal moze zapisywać w przeglądarce uzytkownika informacje związane z logowaniem oraz statystykami oglądalności. Jeśli nie zgadzasz się z tym, opuść stronę.

Wskaźnik Altmana

Z Encyklopedia Zarządzania
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania


Spis treści

[edytuj] Charakterystyka

Wskaźnik Altmana- Metoda Altmana (1968) polega na zbudowaniu funkcji dyskryminacyjnej na podstawie zmiennych diagnostycznych z punktu widzenia badanego zjawiska i pozwala na różnicowanie danej populacji w zależności od poziomu natężenia tego zjawiska. Jest to jeden ze sposobów całościowej oceny wybranego przedsiębiorstwa pod względem jego kondycji finansowej. W wyniku badań porównawczych E.I. Altman wybrał 5 wskaźników, najbardziej przydatnych do oceny przewidywanej zdolności płatniczej, a więc i symptomów zagrożenia firmy upadłością.

Został on stworzony na podstawie analizy dyskryminacyjnej danych pochodzących z 66 przedsiębiorstw (33 o stabilnej sytuacji finansowej oraz 33 zagrożonych upadłością). W literaturze przedmioty model ten spotkać można zarówno pod nazwą "model Altmana", jak i "model Z-score".


Tworząc model E. Altman wyselekcjonował 22 wskaźniki przy użyciu których możliwa stawała się ocena sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Podzielone zostały na pięć grup dotyczących :


Z listy 22 wybranych zostało 5 wskaźników, które jednocześnie analizowane w sposób najlepszy oceniają zagrożenie bankructwa przedsiębiorstwa. W procesie wielowymiarowej analizy dyskryminacyjnej dobrano dla nich odpowiednie współczynniki. Finalna wersja modelu przybrała następującą postać :

       Z = 1,2 X1 +1,4 X2 +3,3 X3 +0,6 X4 +0,999 X5[1]

Gdzie :

Parametry tego modelu są wagami, które zostały ustalone przy pomoc wielowymiarowej analizy dyskryminacji. Wartość wskaźnika Z przedstawia sytuację zagrożenia upadłością firmy, przy czym wiarygodność prognozy jest potwierdzona empirycznie.

Tabela 1.Kwalifikacja zagrożenia upadłością według E. Altmana

Wartość wskaźnika Z Poziom zagrożenia upadłością
1,8 lub mniej bardzo wysoki
1,81 - 2,99 nieokreślony
3,0 i więcej niewielki

Z tabeli wynika, iż przedsiębiorstwa, dla których wartość wskaźnika Z przekracza 2,9 charakteryzuje się dobrą sytuacją finansową, gdy zaś kształtuje się poniżej 1,2 mamy do czynienia z wysokim poziomem zagrożenia upadłością[2].

E.I. Altman stwierdził, że wartość graniczna rozdzielająca próbę na dwa zbiory to 2,675. Błąd w zakwalifikowaniu przedsiębiorstw był wtedy najmniejszy. 94% firm, które zbankrutowały, miało na rok przed upadłością wartość Z poniżej 2,675, a 97% firm, które nie zbankrutowały, miały ten wskaźnik powyżej 2,675 [3].

Tabela 2.Zgodność prognozy w oryginalnym modelu E.I. Altmana

Liczba lat przed upadłością Procent prawidłowych prognoz
1 95
2 72
3 48
4 36
5 29

Podstawową zaletą tej metody jest zmniejszenie wielkości przestrzeni analitycznej od określonej liczby niezależnych zmiennych, tak jak w metodach jedno zmiennych, do jednego wymiaru - indeksu Z-score, który stosowany jest do klasyfikacji firm. Na wartość "Z" wpływ mają pojedyncze zmienne niezależne, które w omawianym modelu mają postać wyżej wymienionych wskaźników finansowych.

Jednak model Altmana z 1968 roku nie pozwalał przewidzieć upadku firm, których akcje nie były notowane na giełdzie. Dlatego też opublikował on w 1984 roku następującą postać funkcji dyskryminacyjnej dla spółek niegiełdowych:

Z = 0,717X1 + 0,847X2 + 3,107X3 + 0,420X4 + 0,998X5

[edytuj] Budowa modelu EM-Score

Model Altmana został stworzony na potrzeby oceny przedsiębiorstw działających na rynku amerykańskim. Sam twórca modelu zastrzegł, że nie musi on działać w innych gospodarkach, tym bardziej tych, które w ostatnich latach przeszły transformację gospodarczą. Stwierdzenie to podyktowane jest kilkoma względami :

W 1990 roku Altman wychodząc naprzeciw potrzeb rynków rozwijających się (tzw. "rynków wschodzących") poprawił stworzony przez siebie model. Przekazał tym samym narzędzie oceny ryzyka bankructwa inwestorom i kredytodawcom działającym na dużo mniej stabilnych rynkach, aniżeli amerykański . Nowa formuła równania wygląda następująco:

       EM Score = 6,56*X1 + 3,26*X2 + 6,72*X3 + 1,05*X4 + 3,25

Jak widać pominięty został wskaźnik zwrotu z aktywów, a w zamian dołożony został wyraz wolny. Dodatkowo stworzył dokładną tabelę ratingową, na podstawie której można dokonać oceny sytuacji finansowej przedsiębiorstwa i zagrożenia bankructwa.

Wartość wskaźnika EM Poziom zagrożenia upadłością
(0 - 5,5> Wysokie
(5,5 - ∞) Niskie

[edytuj] Podsumowanie

Wskaźnik Altmana może przekazywać inwestorom niezwykle użyteczne informacje o kondycji firm i pomóc w wyselekcjonowaniu określonej grupy podmiotów o podobnych cechach. Nie mniej jednak nie należy podejmować decyzji inwestycyjnych na podstawie tylko jednego wskaźnika. W pierwszej kolejności wyłapuje on przedsiębiorstwa, które już mają problemy finansowe, generują straty i są silnie obciążone zadłużeniem. Aby maksymalizować jego efektywność należy łączyć go z innymi wskaźnikami. Dopiero pełna analiza przedsiębiorstwa, jego struktury kapitałowej, przepływów pieniężnych oraz struktury finansowania daje pełny obraz kondycji finansowej przedsiębiorstwa.

[edytuj] Bibliografia

  1. P. Gołaszewski, P. Urbanek, E. Walińska, Analiza sprawozdań finansowych, wyd. FRR Łódz 2001r.,s 63
  2. A. Stabryła, Zarządzanie strategiczne w teorii i praktyce firmy, PWN, Warszawa-Kraków 2002, s. 359
  3. D.W. Olszewski, Zdolność płatnicza przedsiębiorstwa - koncepcje i metody oceny, "Bank i Kredyt" 1993 nr 6.

Autor: Dagmara Kryszpin, Klaudiusz Rybak

Oceń treść artykułu

Aktualna ocena artykułu: 87/100 (głosów: 72)
 Musisz włączyć JavaScript, aby głosować

Źródło „http://mfiles.pl/pl/index.php?title=Wska%C5%BAnik_Altmana&oldid=17892
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
encyklopedia
Narzędzia