Kontynentalny model nadzoru korporacyjnego

Z Encyklopedia Zarządzania
The printable version is no longer supported and may have rendering errors. Please update your browser bookmarks and please use the default browser print function instead.
Kontynentalny model nadzoru korporacyjnego
Polecane artykuły


Kontynentalny model nadzoru korporacyjnego (wewnętrzny, kontynentalno-japoński) - system nadzoru i kontroli nad korporacją funkcjonujący w kontynentalnej Europie oraz w Japonii.

Główne założenia

Głównym założeniem tego systemu jest oparcie się na bankach, jako instytucjach, gdzie pozyskuje się kapitał na rozwój i inwestycje. Ze względu na płytkie i nieduże rynki finansowe, znaczenie finansowania poprzez emisję akcji i obligacji jest niewielkie.

System ten charakteryzuje się elastycznymi kontaktami pomiędzy inwestorami a menedżerami. Jest to konsekwencją częstego zjawiska posiadania przez banki i inne instytucje finansowe dużych (nierzadko kontrolnych) pakietów akcji spółek. Właściciele instytucjonalni i indywidualni, poprzez wybór członków rad nadzorczych, aktywnie uczestniczą w sprawowaniu kontroli nad działaniami menedżerów. Cechą charakterystyczną dla niektórych krajów tego systemu (np. dla Niemiec) jest znacząca rola związków pracowniczych, których przedstawiciele zasiadają w radach nadzorczych i decydują o sprawach ważnych dla przedsiębiorstwa oraz dla nich samych.

Kontrola w modelu kontynentalnym sprawowana jest głównie wewnątrz spółki przez rady nadzorcze i działające wewnątrz nich komitety (audytu, wynagrodzeń, itd.). Mechanizmy zewnętrzne, takie jak na przykład rynek kapitałowy, są nieefektywne i ich rola jest niewielka.

Model kontynentalny kładzie nacisk na rozwój przedsiębiorstwa i jego długotrwałe efekty. Celem działania spółki jest tu przede wszystkim dobro spółki, dopiero później brane są pod uwagę interesy akcjonariuszy i innych zainteresowanych grup.

Najważniejsze cechy systemu kontynentalnego

  • Skoncentrowana własność akcji,
  • Znaczne zaangażowanie banków w operacje spółki,
  • Słaby rynek kontroli korporacji,
  • Płytkie, niedostatecznie płynne rynki finansowe,
  • Orientacja na stabilność i rozwój firmy,
  • Niska przejrzystość rynku kapitałowego,
  • Częste pomijanie interesów akcjonariuszy mniejszościowych,
  • Rada nadzorcza jako wewnętrzny i efektywny mechanizm nadzoru,
  • Szeroko postrzegany cel przedsiębiorstwa: rozwój, długookresowość,
  • Duża rola banków w finansowaniu inwestycji,
  • Miernikiem sukcesu przedsiębiorstwa jest satysfakcja zaangażowanych grup interesów.

Bibliografia

  • M. Jerzemowska, Nadzór korporacyjny, wyd. PWE, Warszawa 2002, s. 65-86
  • I. Koładkiewicz, Nadzór korporacyjny. Perspektywa międzynarodowa, wyd. Poltex, Warszawa 1999, s. 31-35

Autor: Agnieszka Bąk