Zybex: cleanup bibliografii i rotten links

2023-12-23T19:02:01Z

cleanup bibliografii i rotten links

Nowa strona

'''Polityka turystyczna''' to wszelkie działania władz państwowych mające na celu zaspokojenie potrzeb turystycznych własnego społeczeństwa, racjonalne wykorzystanie zasobów pracy i [[kapitał]]u (w tym środowiska przyrodniczego i kulturowego) w sferze gospodarki turystycznej, kształtowanie optymalnych rozmiarów i struktury ruchu turystycznego oraz stwarzanie warunków do dalszego rozwoju turystyki, z uwzględnieniem jej licznych funkcji oraz związków z innymi sferami życia społecznego i gospodarczego.

Z definicji tej wynika, że polityka turystyczna jest dosyć skomplikowanym procesem sterowania rozwojem turystyki, w którym szczególne znaczenie ma [[koordynacja]] działalności wielu instytucji działających w różnych sektorach gospodarki. Dlatego też, musi ona przybrać instytucjonalne kształty w postaci systemu zarządzania turystyką. [[System]] ten można określić jako [[zespół]] powiązanych ze sobą w logiczny sposób instytucji i organizacji szczebla centralnego, regionalnego i lokalnego, w których gestii leżą sprawy turystyki, jak również sposób ich oddziaływania na sferę realną [[proces]]ów gospodarki turystycznej.
Podstawowe elementy takiego systemu można analizować na różnych szczeblach systemu zarządzania turystyką.

"W najogólniejszy sposób cel polityki turystycznej można zdefiniować jako dążenie w obsłudze turysty do osiągnięcia jednoczesnej maksymalizacji korzyści dla wszystkich zainteresowanych, przy minimalizacji negatywnych skutków, kosztów i wpływów towarzyszących zapewnianiu sukcesu obszaru recepcyjnego". (Kozak M. W. 2009, s. 203)

==TL;DR==
Polityka turystyczna to działania mające na celu zaspokojenie potrzeb turystycznych społeczeństwa, racjonalne wykorzystanie zasobów w gospodarce turystycznej i stworzenie warunków do rozwoju turystyki. Istnieje trzy szczeble zarządzania turystyką: centralny, regionalny i lokalny. Na każdym z tych szczebli działają instytucje odpowiedzialne za politykę turystyczną. Instrumenty polityki turystycznej to m.in. kształtowanie czasu wolnego, tworzenie prawa turystycznego, wpływ na zagospodarowanie turystyczne i subwencje. Ewaluacja polityki turystycznej pozwala ocenić stopień osiągnięcia celów i dostosować ją do zmieniających się warunków.

==Szczeble zarządzania turystyką==
Trzy szczeble zarządzania turystyką:
* szczebel centralny,
* szczebel regionalny,
* szczebel lokalny.

Na każdym z tych szczebli funkcjonuje jedna lub kilka instytucji wyposażonych w określone [[uprawnienia]] do kształtowania polityki turystycznej, zarówno w obszarze popytu jak i [[podaż]]y turystycznej.

Szczebel centralny najczęściej tworzą dwa typy instytucji:
* krajowe organa administracji turystycznej (National Tourism Administration - NTA).
* krajowe organizacje turystyczne (National Tourism Organizations - NTO)

<google>n</google>

==Rola władz==
Centralne organy administracji rządowej do spraw turystyki odgrywają zawsze podstawową rolę w całym systemie zarządzania turystyką. W zależności od specyfiki poszczególnych krajów mogą one przybierać, albo formę odrębnego ministerstwa turystyki, albo działających w ramach innych ministerstw, wyodrębnionych jednostek organizacyjnych, które zajmują się wyłącznie sprawami turystyki. (np. departament, wydział czy referat turystyki). Pierwsze rozwiązanie (odrębne ministerstwa turystyki) jest dosyć rzadko.
Dużo częściej [[turystyka]] bywa łączona w strukturach ministerialnych z innymi działami gospodarki narodowej. Zwykle ma jednak w nich znaczenie drugorzędne, nawet jeśli dotyczy to kraju, w którym [[przemysł turystyczny]] odgrywa znaczącą rolę.
Np. Francja, gdzie jeszcze do niedawna za politykę turystyczną państwa realizował Minister Przemysłu, Poczty, Telegrafów i Turystyki.

W Europie najczęściej spotykanym rozwiązaniem jest umiejscowienie problematyki turystycznej w ministerstwie gospodarki lub przemysłu oraz wyodrębnienie w nim specjalnego departamentu odpowiedzialnego za politykę turystyczną.
Np. Niemcy, gdzie ogólny [[nadzór]] nad rozwojem turystyki oraz polityką państwa w tym względzie sprawuje Federalny Minister Gospodarki.

W praktyce jednak, bieżącą działalność prowadzi wyodrębniona część tego ministerstwa w postaci Sekcji Polityki Turystycznej. Rozwiązania tego typu występują zarówno w krajach, które są ważnymi rynkami recepcyjnymi (np. Austria i Francja), jak i rynkami emisyjnymi (Dania, Holandia, Norwegia).

==Organizacje turystyczne==
Drugi rodzaj instytucji występujących na szczeblu centralnym tworzą:
Narodowe Organizacje Turystyczne (National Tourism Organizations - NTO) - są to instytucje pozarządowe, które poprzez przejęcie określonych funkcji od organów centralnej administracji państwowej (zwłaszcza w zakresie promocji turystycznej) stają się częścią centralnego systemu zarządzania turystyką.

Narodowe Organizacje Turystyczne skupiają przedstawicieli wszystkich zainteresowanych stron i podmiotów rynku turystycznego - administracji rządowej, organizacji samorządowych, zarówno jeśli chodzi o samorządy gospodarcze (izby turystyczne, zrzeszenia hotelarzy) jak i samorządy terytorialne w miejscowościach recepcyjnych, a także organizacji społecznych, stowarzyszeń turystycznych itp.

Dzięki szerokiej reprezentacji przedstawicieli różnych sektorów przemysłu turystycznego, NTO są ważnym elementem systemu zarządzania turystyką oraz mają duży wpływ na [[rozwój]] turystyki w poszczególnych krajach.

Do najlepiej działających narodowych organizacji turystycznych zaliczyć można:
* hiszpańską "Turespanę"
* francuską "Maison de la France".

Instytucje funkcjonujące na szczeblu centralnym zwykle mają swoje odpowiedniki na
szczeblu regionalnym i lokalnym. Mogą to być jednostki stanowiące przedłużenie instytucji centralnych (zarówno NTA i NTO), bądź też organizacje niezależne od władz centralnych, które wkomponowane są w strukturę [[autonomia|autonomicznych]] organów administracji terenowej lub organów samorządowych.

Na kształt i realizację polityki turystycznej państwa istotny wpływ mają także naczelne organy władzy państwowej (np. w Polsce: Sejm, Senat, [[Prezydent]]) oraz inne instytucje uczestniczące w formułowaniu ogólnej polityki państwa (np. [[związki zawodowe]]). Nie stanowią one jednak elementów do systemu zarządzania turystyką, bowiem nie zajmują się zarządzaniem, lecz określaniem podstawowych założeń, [[cel]]ów oraz kierunków polityki turystycznej.

==Instrumenty polityki turystycznej==
Realizacja polityki turystycznej wymaga odpowiednich instrumentów, za pomocą których w zależności od zakładanych [[cel]]ów - państwo może jednocześnie wpływać na kształtowanie popytu oraz [[podaż]]y turystycznej.

Do najważniejszych instrumentów wykorzystywanych przez państwo w polityce turystycznej należą:
* kształtowanie ilości i struktury czasu wolnego ludności oraz poziomu dochodów,
* tworzenie i egzekwowanie prawa turystycznego,
* wpływ na zagospodarowanie turystyczne,
* koncesje,
* [[kategoryzacja]] bazy noclegowej,
* subwencje,
* [[Dotacja|dotacje]],
* dofinansowania,
* [[Kredyt|kredyty]],
* ulgi inwestycyjne,
* szerokie możliwości jakie stwarza [[system podatkowy]] (zwolnienia, ulgi),
* [[kształcenie]] kadr,
* [[informacja]] i propaganda itd.

W odniesieniu do turystyki zagranicznej - dodatkowymi instrumentami są: formalności graniczne (przepisy paszportowe, wizowe, celne, dewizowe, sanitarne). Bardzo istotnym elementem polityki turystycznej państwa jest troska o stan środowiska oraz walorów turystycznych. Także i w tej kwestii państwo dysponuje instrumentami pozwalającymi mu decydować, które z walorów, w jakiej kolejności i w jakim zakresie mogą być udostępnione turystom. Większość państw stara się także kształtować poziom i strukturę aktywności turystycznej własnych obywateli. Praktycznym wyrazem działalności państwa w tej dziedzinie był i jest rozwój turystyki socjalnej. Przy pomocy różnego rodzaju instrumentów państwo stara się umożliwić [[udział]] w turystyce tym osobom, które z różnych względów mają do niej dostęp ograniczony.

Protekcyjna [[turystyka]] w zakresie aktywności turystycznej dotyczy przede wszystkim dzieci i młodzieży oraz osób o niższym statusie społeczno-ekonomicznym i przejawia się w różnych formach pomocy organizacyjnej i finansowej najuboższym konsumentom. Jednak najważniejszej roli państwa należy upatrywać w dziedzinie ustalania ogólnych warunków funkcjonowania rynku turystycznego oraz koordynacji działalności różnych instytucji i sektorów gospodarki uczestniczących w procesach tworzenia, dystrybucji i konsumpcji produktu turystycznego.

==Ewaluacja polityki turystycznej==
Termin ten używany jest do określenia działań, które służą do stałych badań procesu wdrażania polityki turystycznej, ze względu na przyjęte [[cele]], pozwalające na jej adaptację do ciągle przekształcających się warunków jakie panują na rynku turystycznym.

Wiele korzyści jest osiąganych dzięki wprowadzaniu [[Ewaluacja|ewaluacji]] jako elementu polityki turystycznej, między innymi:
* Wspomaga ona autorów polityki turystycznej w ocenie stopnia osiągnięcia postawionych celów,
* Dostarcza argumentów przemawiających za znaczeniem turystyki dla realizacji celów nakreślonych w innych politykach i programach,
* Ma wpływ na tworzenie polityki turystycznej, a przede wszystkim na jej adaptację do ciągle zmieniających się warunków.
Podsumowując, [[ewaluacja]] pozwala ustalić, czy i jak [[fundusze]] publiczne włączone w wykonanie polityki turystycznej mogą być wykorzystane w lepszy sposób. Dzięki ewaluacji można również dowiedzieć się czy dokonano dobrego wyboru celów tej polityki i czy dopasowano odpowiednie narzędzia do ich osiągnięcia.

Gdy ewaluacja zostanie dobrze przeprowadzona, to udziela ona autorom polityki turystycznej informacji dotyczących podanych kwestii:
* "czy zachodzą przewidywane zmiany,
* co powoduje te zmiany i dlaczego,
* jakie zmiany powoduje wdrażanie polityki turystycznej". (Zawistowska Z. 2014, s. 68)

{{infobox5|list1={{i5link|a=[[Polityka społeczna]]}} — {{i5link|a=[[Marketing terytorialny]]}} — {{i5link|a=[[Gospodarka planowa]]}} — {{i5link|a=[[Funkcje współczesnego państwa]]}} — {{i5link|a=[[Polityka]]}} — {{i5link|a=[[Rozwój regionalny]]}} — {{i5link|a=[[Ekonomia społeczna]]}} — {{i5link|a=[[Sektor publiczny]]}} — {{i5link|a=[[Polityka gospodarcza]]}} — {{i5link|a=[[Kolportaż]]}} }}

==Bibliografia==
<noautolinks>
* Alejziak W. (2003), ''Międzynarodowe Organizacje Turystyczne'', Wydawnictwo ALBIS, Kraków
* Alejziak W. (2009), ''[https://www.dbc.wroc.pl/Content/15787/Alejziak_Wspolczesne_koncepcje_i_wybrane_modele.pdf Współczesne koncepcje i wybrane modele polityki turystycznej]'', Współczesne koncepcje i wybrane modele polityki turystycznej, nr 50
* Gołembski G. (2002), ''Kompendium wiedzy o turystyce'', Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, Poznań
* Guignard A. (1989), ''Rola państwa w rozwoju turystyki socjalne'', Warszawa
* Kozak M. (2009), ''Turystyka i polityka turystyczna a rozwój: między starym a nowym paradygmatem'', Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR, Warszawa
* Kruczek Z. (2003), ''Promocja i informacja turystyczna'', Proksenia, Kraków
* Zawistowska H. (red.) (2014), ''Polityka turystyczna'', Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa
</noautolinks>
[[Kategoria:Gospodarka turystyczna]]
{{a|Ewelina Morys, Natalia Hulbój}}

{{#metamaster:description|Polityka turystyczna - działania państwa w celu zaspokojenia potrzeb turystów, wykorzystania zasobów i rozwoju turystyki.}}

Polityka turystyczna - Historia wersji

Zybex: cleanup bibliografii i rotten links