Sw: Pozycjonowanie

2023-11-18T17:30:57Z

Pozycjonowanie

Nowa strona

'''[[Polityka]] refinansowa''' jest to narzędzie [[polityka pieniężna|polityki pieniężnej]], polegające na udzielaniu [[kredyt]]ów przez [[bank centralny]] (emisyjny) innym bankom, które w ten sposób mogą upłynnić swoje [[aktywa]].

Do podstawowych form refinansowania [[bank]]ów zalicza się:
* politykę redyskontową
* [[kredyt lombardowy]]

==Polityka redyskontowa==
'''Wśród instrumentów polityki redyskontowej można wymienić [Jaworski,1999, s. 68]:'''
* stopę redyskontową
* kontyngenty redyskonta
* wymagania jakościowe w stosunku do materiału wekslowego

'''[[Stopa redyskontowa]]''' jest [[stopa procentowa|stopą procentową]] pobieraną przez [[bank centralny]] od pożyczek udzielanym bankowym komercyjnym pod [[zastaw]] poprzednio przez nie zdyskontowanych weksli lub innych [[papiery wartościowe|papierów wartościowych]] [R. Milewski, 2003, s. 476].

Poprzez zmiany stopy redyskontowej [[bank centralny]] zmienia [[koszt]] dostępu do swoich środków przez [[bank komercyjny|banki komercyjne]]. Podwyższenie stopy redyskontowej wpływa pośrednio na wzrost kosztów [[kredyt]]ów udzielanych przez banki komercyjne przedsiębiorstwom, zaś obniżenie powinno działać jako [[bodziec]] w kierunku zwiększania działalności kredytowej banków [Jaworski,1999, s. 68].

W celu zwiększenia kontroli nad kształtowaniem się kredytu redyskontowego [[bank centralny]] może stosować różnorodne ograniczenia ilościowe (kontyngenty) lub warunki jakościowe.
'''Kontyngenty redyskonta''' są instrumentami [[polityka pieniężna|polityki pieniężnej]], polegają na określeniu przez bank centralny ogólnego limitu kredytów udzielanych na zasadzie redyskontowania weksli oraz podziale kwot kontyngentu według określonych kryteriów.

'''Limity jakościowe''' stosuje się odnośnie do [[weksel|weksli]] z tych gałęzi gospodarki, których szybkość wzrostu aktywności powinna być ograniczona [R. Milewski, 2003, s. 477].

<google>n</google>

==Kredyt lombardowy==
'''[[Kredyt lombardowy]]''' jest instrumentem polityki refinansowej wykorzystywanym do finansowania banków, w przypadku, gdy powstaje wyjątkowo trudna sytuacja na rynku pieniężnym. Kredyt udzielany jest najczęściej pod zastaw [[bony skarbowe|bonów skarbowych]], [[obligacje rządowe|obligacji rządowych]] lub [[obligacje komunalne|komunalnych]], zwykle na następujących warunkach [Jaworski,1999, s. 70]:
* udziela się go jedynie w przypadku, gdy banki komercyjne maja trudności w utrzymaniu płynności
* kredyt powinien być spłacony do 3 miesięcy
* stopień sfinansowania złożonych papierów za pomocą kredytów jest różny w zależności od rodzaju tych papierów.

==Inne narzędzia polityki refinansowej==
===Operacje otwartego rynku jako narzędzie polityki refinansowej===
Operacje otwartego rynku są jednym z najważniejszych narzędzi polityki refinansowej banku centralnego. Polegają one na kupowaniu i sprzedawaniu papierów wartościowych na rynku w celu wpływania na [[dostępność]] środków pieniężnych w systemie bankowym. Poprzez operacje otwartego rynku bank centralny może zwiększać lub ograniczać ilość pieniądza w obiegu.

Kiedy bank centralny kupuje [[papiery wartościowe]] na rynku, zwiększa [[podaż]] pieniądza, co z kolei prowadzi do obniżenia stóp procentowych i stymuluje aktywność gospodarczą. Natomiast [[sprzedaż]] papierów wartościowych powoduje zmniejszenie podaży pieniądza, co może prowadzić do podwyższenia stóp procentowych i ograniczenia aktywności gospodarczej.

Przykłady operacji otwartego rynku to zakupy obligacji skarbowych lub papierów komercyjnych na rynku wtórnym. Bank centralny może stosować różne strategie operacji otwartego rynku w zależności od celów polityki monetarnej. Na przykład, podczas okresów recesji może zwiększyć zakupy papierów wartościowych w celu pobudzenia gospodarki.

Operacje otwartego rynku mają wiele zalet, takich jak [[elastyczność]] i szybkość reakcji na zmiany na rynku. Pozwalają one bankowi centralnemu na precyzyjne dostosowanie podaży pieniądza do potrzeb gospodarki. Jednak istnieją również ograniczenia, takie jak możliwość wystąpienia nieprzewidzianych skutków i [[ryzyko]] nadmiernej lub niewystarczającej podaży pieniądza.

===Polityka depozytowa banku centralnego===
Polityka depozytowa banku centralnego odnosi się do regulacji stóp procentowych na rachunkach depozytowych banków komercyjnych. Bank centralny może ustalić [[stopy procentowe]], które banki komercyjne otrzymują za przechowywanie swoich nadwyżek pieniężnych w banku centralnym.

Podwyższenie stóp procentowych na rachunkach depozytowych może zachęcać banki komercyjne do przechowywania większej ilości pieniędzy w banku centralnym, co prowadzi do ograniczenia dostępności środków pieniężnych na rynku. Z kolei obniżenie stóp procentowych może skłonić banki komercyjne do przeniesienia swoich nadwyżek do bardziej rentownych inwestycji, co zwiększa [[podaż pieniądza]].

Polityka depozytowa ma wpływ na działalność banków komercyjnych, ponieważ stopy procentowe determinują koszt finansowania dla banków. Wyższe stopy procentowe mogą zwiększać [[koszty]] banków komercyjnych, co wpływa na ich [[zdolność]] do udzielania kredytów. Niższe stopy procentowe, z kolei, mogą obniżać koszty finansowania i sprzyjać udzielaniu kredytów.

Skutki polityki depozytowej są również istotne dla gospodarki jako całości. Na przykład, wysokie stopy procentowe mogą ograniczać aktywność gospodarczą i [[wzrost gospodarczy]], podczas gdy niskie stopy procentowe mogą stymulować [[inwestycje]] i konsumpcję.

==Efektywność polityki refinansowej==
[[Efektywność]] polityki refinansowej zależy od wielu czynników. Główne czynniki to stabilność i przejrzystość systemu bankowego, [[skuteczność]] instrumentów polityki monetarnej oraz zdolność banku centralnego do monitorowania i egzekwowania wymogów jakościowych w polityce refinansowej.

Stabilność systemu bankowego jest kluczowa dla efektywności polityki refinansowej. Jeżeli [[system]] bankowy jest narażony na ryzyko, polityka refinansowa może nie działać zgodnie z oczekiwaniami. Dlatego istotne jest, aby bank centralny monitorował i regulował ryzyko bankowe oraz wprowadzał odpowiednie wymogi kapitałowe dla banków.

Przejrzystość instrumentów polityki monetarnej jest również ważna dla efektywności polityki refinansowej. Jeżeli bank centralny jasno komunikuje swoje intencje i [[cele]], to banki komercyjne i uczestnicy rynku finansowego mogą lepiej przewidzieć zmiany w polityce monetarnej i dostosować swoje działania.

[[Monitorowanie]] i egzekwowanie wymogów jakościowych w polityce refinansowej ma istotne znaczenie dla zapewnienia efektywności polityki monetarnej. Bank centralny musi być w stanie kontrolować [[jakość]] aktywów banków komercyjnych i egzekwować wymogi kapitałowe, aby zapobiec nadmiernemu ryzyku i nieprawidłowym praktykom.

Wpływ na efektywność polityki refinansowej mogą mieć również czynniki zewnętrzne, takie jak globalne zmiany rynkowe. Na przykład, zmiany w globalnym otoczeniu gospodarczym i finansowym mogą wpływać na skuteczność instrumentów polityki monetarnej. Bank centralny musi być świadomy tych czynników i elastycznie reagować na zmieniające się warunki.

Polityka refinansowa ma wpływ na stabilność finansową systemu bankowego. Stabilność finansowa odnosi się do [[zdolności]] banków do utrzymania płynności i stabilności w obliczu zmian na rynku finansowym.

Polityka refinansowa może wpływać na stabilność finansową poprzez dostępność i koszt finansowania dla banków komercyjnych. Na przykład, wysokie stopy procentowe na rachunkach depozytowych mogą zwiększać koszty finansowania dla banków, co może prowadzić do trudności w utrzymaniu płynności i stabilności.

Nadmierna zależność banków komercyjnych od finansowania banku centralnego może również prowadzić do ryzyka nadmiernej ekspozycji na [[ryzyko kredytowe]]. Jeżeli banki komercyjne są [[zbyt]] zależne od finansowania banku centralnego, mogą być mniej skłonne do dokładnej oceny ryzyka i podejmowania odpowiednich decyzji kredytowych.

Ważne jest, aby bank centralny dbał o utrzymanie równowagi między stabilnością finansową a dostępnością kredytu dla przedsiębiorstw. Zbyt restrykcyjna polityka refinansowa może prowadzić do ograniczenia dostępu do kredytu, co może hamować inwestycje i wzrost gospodarczy. Z drugiej strony, zbyt luźna polityka refinansowa może prowadzić do nadmiernej ekspozycji na ryzyko kredytowe i destabilizacji systemu bankowego.

{{infobox5|list1={{i5link|a=[[Instrumenty polityki pieniężnej]]}} — {{i5link|a=[[Polityka rezerw obowiązkowych]]}} — {{i5link|a=[[Kreowanie pieniądza]]}} — {{i5link|a=[[Rezerwy obowiązkowe]]}} — {{i5link|a=[[Kredyt redyskontowy]]}} — {{i5link|a=[[Operacje otwartego rynku]]}} — {{i5link|a=[[Kredyt refinansowy]]}} — {{i5link|a=[[Stopa referencyjna]]}} — {{i5link|a=[[Rynek pieniężny]]}} }}

==Bibliografia==
<noautolinks>
* Jaworski W., Krzyżkiewicz Z., Kosiński B. (2000), ''Banki. Rynek, operacje, polityka'', Poltext, Warszawa
* Milewski R., Kwiatkowski E. (red.) (2016), ''Podstawy ekonomii'', Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
</noautolinks>

{{a|Lucyna Fiutowska}}
[[Kategoria:Polityka gospodarcza]]

{{#metamaster:description|Polityka refinansowa to narzędzie polityki pieniężnej, pozwalające bankom na upłynnienie aktywów. Dowiedz się więcej o refinansowaniu banków!}}

Polityka refinansowa - Historia wersji

Sw: Pozycjonowanie