Zybex: cleanup bibliografii i rotten links

2024-01-04T22:43:52Z

cleanup bibliografii i rotten links

Nowa strona

Negocjator to osoba, która w procesie komunikowania się próbuje znaleźć rozwiązanie satysfakcjonujące dla obydwu stron.
Stosunki między negocjatorami bywają złożone, ich postawy i indywidualne doświadczenia mogą mieć duży wpływ na przebieg i końcowy [[rezultat]] negocjacji.
Dobry negocjator powinien posiadać [[umiejętności]] opierające się na wiedzy z tematyki psychologii, retoryki czy komunikacji interpersonalnej [Bakalarski K.(2012)].
Ponadto wykazywać [[zdolność]] do słuchania i komunikowania się, z uwzględnieniem znajomości mowy ciała. [[Sukces]] negocjacji warunkowany jest przez charakter negocjowanych zagadnień, osobowości negocjatorów, wiarygodności i poziomu zaufania do przeciwnej strony negocjacji, a także przygotowanie negocjatorów [Witaszek Z. (2007)]

==TL;DR==
Artykuł omawia różne style negocjacji, takie jak rywalizacja, uleganie, unikanie, kompromis i współpraca. Podkreśla, że negocjacje są uwarunkowane predyspozycjami, osobowością i wiedzą negocjatorów.

==Style negocjacji==
Istnieje kilka stylów negocjacji, które w dużym stopniu są warunkowane przez [[predyspozycje]] osobowościowe negocjatorów, ich nastawienia wynikającego z oceny, że dany sposób działania jest najwłaściwszy w określonej sytuacji. Wyróżnić w ten sposób można pięć podstawowych stylów negocjacji.

===Rywalizacja===
Charakterystyczne dla tego stylu negocjacji jest dążenie do realizacji własnych celów kosztem niezaspokojenia potrzeb przeciwnej strony negocjacji.
W tym stylu negocjacji wygrana jest tylko jedna strona, druga zaś jest tą przegraną. Obie strony wzajemnie konkurują, a uczestnicy są przeciwnikami.

===Uleganie===
Styl ten wyróżnia się wyjątkową koncentracją na interesach innych, negocjujący skupia się na zaspokojeniu potrzeb drugiej strony i utrzymania z nią dobrych relacji, często kosztem własnego zaspokojenia potrzeb. Nawiązanie relacji jest często ważniejsze niż korzyści.

<google>n</google>

===Unikanie===
Unikanie bywa nazywane wycofywaniem się lub izolacją. Negocjator w obawie przed konfliktem stara się uniknąć negocjacji i wycofuje się.

===Kompromis===
Styl ten polega na tym, że obie strony częściowo tracą, ale jednocześnie każda ze stron w jakiś sposób korzysta. Druga strona nie staje się wtedy wrogiem, lecz wspólnikiem, z którym należy współpracować. [[Kompromis]] pozwala na częściowo satysfakcjonujące rozwiązanie, ale z uwzględnieniem interesów obu stron.

===Współpraca===
Charakterystyczne dla tego stylu jest realizacja celów obydwu stron, gdzie w odróżnieniu od kompromisu, nie następuje podział (50:50), lecz obie strony negocjujące dążą do znalezienia rozwiązania, pozwalającego na rozwiązanie wspólnego problemu [Gwiazda-Rzepecka B.]

Jako tezę wyjściową przyjąć można stwierdzenie A. Fowlera [2001, s. 170 i dalsze], który uważa, ze "... w [[negocjacje|negocjacjach]], tak jak w każdej innej dziedzinie ludzkiej aktywności, są ludzie z wrodzonym talentem i tacy, którzy radzą sobie z tym gorzej. Nie znaczy to jednak, że sprawności negocjacyjnych nie da się nabyć lub rozwinąć. Dzięki praktyce i kształceniu można znacznie udoskonalić tę, umiejętność tak ważną w każdej menedżerskiej działalności". Z kolei zdaniem A. Murdoch [1997] "... niewielu jest urodzonych negocjatorów. Zdarzają się talenty samorodne, ale dla większości szlifowanie umiejętności negocjacyjnych to żmudny [[proces]]. Osoby ze znakomitym wyczuciem negocjacyjnym to przede wszystkim jednostki obdarzone tzw. [[inteligencja emocjonalna|inteligencją emocjonalną]], czyli zdolnością rozpoznawania uczuć u siebie i innych, oraz umiejętnością mistrzowskiego sterowania nimi. Nawet najlepsze podstawy teoretyczne nie zastąpią ciągłego szkolenia na placu boju, czyli w różnorakich sytuacjach negocjacyjnych".

Można więc powiedzieć, że [[negocjacje]] stanowią z jednej strony specyficzną dziedzinę wiedzy i umiejętności, z drugiej natomiast specyficzną sztukę, czy nawet talent, są więc w znacznej mierze uwarunkowane wrodzonymi predyspozycjami, charakterem, czy osobowością.

W dalszych artykułach zwrócimy uwagę na trzy kluczowe elementy składające się na [[potencjał]] sprawnego negocjatora, a mianowicie:
* wymagany [[zakres]] wiedzy specjalistycznej i ogólnej,
* [[zdolności]] i umiejętności przydatne w prowadzeniu negocjacji,
* pożą[[dane]] [[cechy osobowości]] i postawę negocjatora.
Wymienione elementy zostaną przedstawione w kolejnych częściach. W praktyce jest je oczywiście trudno od siebie oddzielić, tworzą one kompleksowy [[model]], czy obraz sprawnego negocjatora. Można je także potraktować jako swego rodzaju wskazówki, czy nawet zasady. Ponadto zwrócimy uwagę na zjawiska negatywne, wskazujące kto i w jakich okolicznościach nie powinien prowadzić negocjacji oraz jakich typowych błędów nie należy w tym zakresie popełniać.

==Rozwinięcie==
* [[Wiedza sprawnego negocjatora]]
* [[Umiejętności sprawnego negocjatora]]
* [[Cechy sprawnego negocjatora]]
* [[Przestrogi sprawnego negocjatora]]
* [[Typowe błędy negocjacji]]

{{infobox5|list1={{i5link|a=[[Strategie negocjacyjne]]}} — {{i5link|a=[[Umiejętności sprawnego negocjatora]]}} — {{i5link|a=[[Etapy tworzenia zespołu]]}} — {{i5link|a=[[Styl negocjacji]]}} — {{i5link|a=[[Cechy sprawnego negocjatora]]}} — {{i5link|a=[[Nonkonformizm]]}} — {{i5link|a=[[Test Kilmana]]}} — {{i5link|a=[[Przywództwo sytuacyjne]]}} — {{i5link|a=[[Testowanie partnera negocjacyjnego]]}} }}

==Bibliografia==
<noautolinks>
* Bakalarski K. (2012), ''Negocjacje'', Collegium Bobolanum, Warszawa
* Bazerman M., Neale M. (1997), ''Negocjując racjonalnie'', Libra, Olsztyn
* Bellenger L. (1999), ''Negocjacje'', Assimil Polska, Kraków
* Brdulak H., Brdulak J. (2000), ''Negocjacje handlowe'', PWE, Warszawa
* Christopher E. (1998), ''Umiejętność negocjowania w biznesie'', Wydawnictwo Zysk i S-ka, Warszawa
* Dawson R. (1999), ''Sekrety udanych negocjacji'', Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań
* Dąbrowski P. (1991), ''Praktyczna teoria negocjacji'' Sorbog, Warszawa
* Fisher R., Ury W., Patton B. (2000), ''Dochodząc do tak - Negocjowanie bez poddawania się'', Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa
* Fowler A. (2001), ''Jak skutecznie negocjować'', Petit, Warszawa
* Gwiazda-Rzepecka B. (2015), ''Techniki negocjacji i mediacji w sytuacjach kryzysowych'', Dolnośląska Szkoła Wyższa Wydział Nauk Społecznych i Dziennikarstwa Katedra Administracji, Wrocław
* Kennedy G. (1998), ''Negocjator'', Studio EMKA, Warszawa
* Kozina A. (1999), ''Metody planowania negocjacji handlowych'', [w:] ''Metody planowania w zarządzaniu strategicznym na poziomie korporacji i w obszarach funkcjonalnych'', Akademia Ekonomiczna w Krakowie, Katedra Procesu Zarządzania, Kraków
* McCormack M. (1993), ''On Negotiating'', BK Publishers Inc., San Francisco
* Murdoch A. (1997), ''Dekalog negocjatora'', Marketing i Rynek, nr 10
* Nęcki Z. (2003), ''Negocjacje w biznesie'', Antykwa, Kraków
* Nierenberg G. (1994), ''Sztuka negocjacji jako metoda osiągania celu'', Studio EMKA, Warszawa
* Rackham N., Carlisle J. (1978), ''The Effective Negotiator'', Journal of European Industrial Training, nr 6, 7
* Rządca R., Wujec P. (1998), ''Negocjacje'', Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa
* Szaban J. (1986), ''Negocjacje jako jedna z technik zarządzania'', Doskonalenie Kadr Kierowniczych, nr 2
* Ury W. (1995), ''Odchodząc od NIE. Negocjowanie od konfrontacji do kooperacji'', PWE, Warszawa
* Witaszek Z. (2007), ''[https://yadda.icm.edu.pl/baztech/element/bwmeta1.element.baztech-article-BWM4-0018-0018 Kulturowe uwarunkowania negocjacji oraz zasady ich prowadzenia.]'', Zeszyty Naukowe Akademii Marynarki Wojennej, nr 1 (168)
* Zbiegień-Maciąg L. (1993), ''Taktyka i techniki negocjacyjne'', Wydawnictwo AGH, Kraków
</noautolinks>

{{a|[[Andrzej Kozina]], Martyna Mormul}}
[[Kategoria:Negocjacje]]

{{#metamaster:description|Negocjator - szukający satysfakcjonującego rozwiązania dla obu stron. Kluczowe to umiejętności psychologiczne, retoryczne i interpersonalne.}}

Negocjator - Historia wersji

Zybex: cleanup bibliografii i rotten links