Portal moze zapisywać w przeglądarce uzytkownika informacje związane z logowaniem oraz statystykami oglądalności. Jeśli nie zgadzasz się z tym, opuść stronę.

Praca nakładcza

Z Encyklopedia Zarządzania
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Praca nakładcza

Praca nakładcza potocznie zwana chałupnictwem - odrębna od stosunku pracy forma zatrudnienia. Umowa o pracę nakładczą jest pośrednią formą pomiędzy zatrudnieniem w ramach stosunku pracy a zatrudnieniem cywilnoprawnym.

System nakładczy definiuje się jako organizację wytwarzania i zbytu, gdzie indywidualny wytwórca wykonuje ściśle określone zamówienie nakładcy, który dostarcza surowce, określa jakość i ilość produktów, w razie potrzeby zaopatruje w narzędzia i organizuje zbyt.


Historia

System pracy nakładczej znany był już w okresie średniowiecza, gdy pojawiło się domowe tkactwo i rękodzieło ludowe. Znaczny rozwój chałupnictwa nastąpił w okresie wielkiego kryzysu gospodarczego i lat 30. ubiegłego wieku. W Polsce w okresie powojennym system pracy nakładczej kojarzony był z trudnymi warunkami życia, kalectwem i chorobą. Wynikało to z faktu, iż w systemie tym zatrudniano bardzo często inwalidów, emerytów i rencistów, samotne matki. System ten pełnił wtedy określone funkcje społeczno-ekonomiczne. Obecnie, w okresie gospodarki rynkowej, system pracy nakładczej nie jest doceniany.


Charakterystyka

Praca nakładcza polega na wytwarzaniu przez wykonawcę przedmiotów lub ich części z powierzonego przez nakładcę materiału, albo na świadczeniu usług na polecenie i rachunek zlecającego. Zasadnicza różnica między pracą na umowę o pracę polega na tym ,że osoby zatrudnione na umowę o pracę nakładczą (zwane wykonawcami) mogą wykonywać powierzoną im pracę w domu lub lokalu nakładcy w dowolnie ustalonym czasie, samodzielnie lub przy pomocy innych osób (bez bieżącego nadzoru nakładcy). Jeżeli nie zostało pomiędzy stronami umowy ustalone inaczej, nakładca ma obowiązek dostarczyć wykonawcy wszystkie niezbędne do wykonania powierzonej pracy surowce, materiały oraz narzędzia i maszyny. Zatrudniający nie ma możliwości bezpośredniego kontrolowania pracy i wpływu na sposób jej wykonywania w określonych ramach organizacyjnych. Wykonawca świadczący pracę nakładczą, podlega podobnej ochronie prawnej, jak pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę.


Warunki umowy o pracę nakładczą

Umowa o pracę nakładczą zawierana jest na piśmie i należy w niej określić: rodzaj pracy, termin rozpoczęcia oraz zasady wynagradzania. Umowę można zawrzeć na okres próbny, nieprzekraczający 3 miesięcy, na czas określony, na czas nieokreślony lub na czas wykonania określonej pracy. Podstawowym warunkiem umowy jest określenie w minimum i maksimum wykonywanej pracy. Strony powinny określić minimalną, miesięczną ilość pracy, której wykonanie należy do obowiązków wykonawcy. Ta ilość powinna być określona na takim poziomie, aby jej wykonanie zapewniło wykonawcy uzyskanie przychodu odpowiadającego co najmniej 50% minimalnego wynagrodzenia. W przypadku, gdy praca nakładcza stanowi dla wykonawcy wyłączne lub główne źródło utrzymania, to ilość pracy powinna być ustalona w taki sposób, aby zapewniała uzyskanie przychodu nie mniejszego od najniższego wynagrodzenia.


Rola i funkcje systemu pracy nakładczej w gospodarce wolnorynkowej


Bibliografia

Autor: Danuta Pawełczyk

Uwaga.png

Treść tego artykułu została oparta na aktach prawnych.

Zwróć uwagę, że niektóre akty prawne mogły ulec zmianie od czasu publikacji tego tekstu.

Oceń treść artykułu

Aktualna ocena artykułu: 76/100 (głosów: 6)
 Musisz włączyć JavaScript, aby głosować

Źródło „http://mfiles.pl/pl/index.php?title=Praca_nakładcza&oldid=19642